In de serie ‘werken-kreng!’presenteren wij vandaag passende arbeid.
Hoe langer iemand werkloos aan de kant staat, des te kleiner de kans op werk. Daarom verruimt de overheid het begrip ‘passende arbeid’. Voor wie vanaf 1 juli werkloos is en langer dan 1 jaar werkloos blijft, is voortaan ieder werk passend. Over het inkomensgat hoeven deze mensen zich voorlopig geen zorgen te maken. Gelijk loon is door compensatie van de overheid gegarandeerd. Werklozen behouden na acceptatie van werk 70% van hun uitkering. Het salaris komt daar bovenop. Werken loont op die manier. Wie een ww-uitkering van 2000,- ontvangt, mag daarvan 1400,- houden. Verdient deze persoon in de nieuwe functie 1000,-, dan houdt hij ruim 400,- meer over.
Natuurlijk hoopt de overheid dat werklozen zelf ook die rekensom gaan maken. Van academicus naar schoonmaker of bollenpeller? Het beeld van de calculerende nietsnut viert weer hoogtij. En deze –zo onderliggende redenatie- zal zijn of haar schouders niet voor een extra cent ophalen.
Wie dat wel doet is over afzienbare termijn flink in de aap gelogeerd. De Bakker-Donner-combinatie is namelijk bezig met een tweetrapsrakket. Als deze doorgaat, zal de werkloze na verloop van tijd ook het recht op inkomensgarantie verliezen. Wie niet horen wil, moet maar voelen.
Los van de onderliggende drogredenen, heb ik toch wel ernstige bezwaren. Enkele voorbeelden.
‘Goedemorgen, Van Winkel hier. Ik zoek een financieel manager. Ah, u heeft iemand? Per direct zou mooi zijn! Fantastisch! 15 jaar ervaring manager kassadienst, zegt u? Maar dat zou te licht zijn…. Wat zegt u? Passende arbeid? Ow, ik hoor net…’
Of gaat die vlieger niet op? Als van ‘te zwaar’ geen sprake meer kan zijn (en maak DAT eens duidelijk aan werkgevers!), zou je zeggen dat de vlieger ‘te licht’ ook niet meer opgaat. En wat dacht u van deze?:
‘Ja, goedemorgen met Co van Club 69. Spreek ik met het arbeidsbureau? Dat is mooi. Ik heb twee vacatures vacant. Wat zegt u? Nee, starten per direct. Liefst vanavond al. Salaris? 300,- met een variabel deel van 50,- per afgewerkte klant. Leeftijd is geen bezwaar. Wij malen niet om een gebit meer of minder.’
Daar ga je dan.
Gerelateerde artikelen:
- 65-plusser? Werken kreng! Minister Donner wil het langer doorwerken na 65 jaar normaliseren....
- Uitbreiding Arbeidsinspectie door groei boetes illegale arbeid De Arbeidsinspectie gaat extra personeel aannemen voor het afhandelen van...
Wat je hier beschrijft is het grote probleem met de Nederlandse overheid. Haar struisvogel politiek als het gaat om de implementatie van haar eigen regels. Ze denkt dat het voldoende is om regels te maken en dat de wereld zich daar direct en zonder problemen op aanpast. Het gevolg hiervan is dan ook, dat de overheid regels zal blijven maken tot ze een ons weegt. En soms zal ze regels maken die mensen willen toepassen, maar vaker zal ze regels maken die mensen onzinnig vinden.
Zo ook met deze regel, waar je precies van aangeeft waar het knelpunt zit. De druk wordt gelegd op de werkloze, maar die kan een werkgever niet dwingen om hem aan te nemen. En als een werkgever het idee heeft, dat een werkloze lang werkloos is omdat er iets niet goed met hem is, dan kun je daar als werkloze weinig tegen doen. Het principe van de zelf verwezenlijkende verwachting is namelijk sterker dan een positieve instelling of uitstraling. Zo’n uitstraling wordt dan bijvoorbeeld beoordeeld als een poging om iets negatiefs te verbergen.
Als een werkgever verwacht, dat iemand een rotte appel is, dan zal dat bijvoorbeeld tijdens sollicitatiegesprekken leiden tot vragen die zoeken naar de rotte plek. Of de antwoorden op vragen zullen door het negatieve filter gehaald worden. Je komt dan bijvoorbeeld uit in de situatie, dat iemand die veel vrijwilligers werk heeft gedaan tijdens een periode van werkloosheid veroordeeld wordt omdat hij geen werk heeft gezocht. Zonder dat gekeken wordt wat voor soort vrijwilligers werk werd verricht. Terwijl een andere persoon, die een beetje vrijwilligers werk heeft verricht naast zijn een parttime baan, gezien wordt als een plannings wonder.
Je kunt dus gerust zeggen, dat de overheid nog vele jaren met plannen en regels zal komen, die volledig voorbij gaan aan de werkelijkheid van de maatschappij. Naar alle waarschijnlijkheid zou het beter zijn als de werkgevers de kans zouden krijgen om langdurige werklozen aan te nemen, met de garantie dat bij problemen de werkloze gewoon zonder strafmaatregelen ontslagen kan worden. Verder is het waarschijnlijk slimmer om een goede competentie scan uit te voeren van een langdurige werkloze en die scan te vergelijken met de competenties nodig voor een functie, dan een werkloze te vragen zichzelf te verkopen. Het zou me niet verbazen als veel langdurige werkloosheid meer een gevolg is van slechte marketing, waarschijnlijk van zowel de werkgever als de werkzoekende, dan van onwil van beide kanten. Ik vraag me bijvoorbeeld af hoeveel werkgevers een SWOT analyse van hun bedrijf hebben gemaakt waar het neerkomt op het aanbieden van functies. En hoeveel werkgevers denken vanuit: cost, customer needs, convenience, communication, als het gaat om het aanbieden van functies.
@Norman: Dank voor je uitvoerige reactie. Ik ben het met je eens. Qua SWOT-analyse denk ik dat veel bedrijven deze bezigen, maar niet voor de HRM-kant van hun business. Verder zou ik het al fijn vinden wanneer bedrijven klantbehoefte en -wensen voorop zouden zetten. Voor zowel in- als externe klanten. Maar zelfs dat stukje is aan de meeste bedrijven die ik ken voorbij gegaan.
@Nicole, graag gedaan, dit onderwerp steekt mij iedere keer, omdat er eigenlijk de gedachte uitspreekt dat veel werklozen niet willen werken, zonder dat daar ooit behoorlijk onderzoek naar verricht is. Ik zou bijna gaan denken, dat veel mensen die dat denken zelf eigenlijk niet willen werken of beter gezegd: niet willen werken op de plek waar ze zitten.
Maar wat eigenlijk nog veel vreemder is, is het feit dat bedrijven allerlei instrumenten in huis hebben, maar die niet toepassen op iedere situatie waarin ze bruikbaar zijn. Wat is nu de moeite voor P&O om samen met marketing eens te kijken naar de Unique Selling Points van een organisatie als het gaat om nieuwe medewerkers? Of een SWOT analyse toe te passen op de verschillende afdelingen. Misschien kun je de uitkomst zelfs gebruiken om knelpunten op te lossen, zonder meteen nieuw personeel te moeten zoeken.
Ik kan me overigens er wel iets bij voorstellen, dat mensen zichzelf niet SWOT analyseren. Ergens voelen ze onbewust aan, dat er intern iets niet klopt. Dan kun je maar beter ook niet weten waar de schoen wringt, want dan zou je er iets aan moeten doen volgens de huidige maatschappelijke normen. En is dat wel wat je wilt?
@Norman: volgens mij ligt de reden meer voor de hand. P&O en marketing houden zich liefst bezig met de eigen core-business (eigen doelgroep en wat daarmee samenhangt). Daar worden ze ook op afgerekend. Beide ‘clubs’ hebben daarbij vaak last van tijdgebrek. Alleen al hierdoor is de kans dat een van beiden zou willen hobbyen op het terrein van de ander minimaal.
Norman, volgens mij ligt de reden meer voor de hand. P&O en marketing houden zich liefst bezig met de eigen core-business (eigen doelgroep en wat daarmee samenhangt). Daar worden ze ook op afgerekend. Beide ‘clubs’ hebben daarbij vaak last van tijdgebrek. Alleen al hierdoor is de kans dat een van beiden zou willen hobbyen op het terrein van de ander minimaal.
Oeps… excuus.
Maar Nicole, als die twee afdelingen niet samenwerken en zich vooral concentreren op dat waar ze op afgerekend worden, dan kunnen ze toch helemaal geen toegevoegde waarde genereren voor hun organisatie? En het geeft ook nog eens aan hoe belangrijk organisaties een goede werving en selectie vinden. Ze proberen niet eens hun best te doen om het beste uit de markt te halen, door goed te weten wat ze zelf kunnen bieden of willen hebben.
Norman: de organisaties zoals ik ze ken, hebben doorgaans een verkeerd zelfbeeld. Ze vinden zichzelf geweldig innovatief, maar durven geen risico’s te nemen. Het hele beleid is geeikt in korte termijn belangen. Snelle winst. Ze zijn content met de producten die zij in de markt zetten. Of dat nou fysieke producten zijn of dienstverlening. Deze voldoen in realiteit aan wat ik de Afrikaanse mentaliteit noem: how bad is still good enough.
Kwaliteit is niet meer dan een papieren tijger die je zo nu en dan moet temmen. Dat is wat ik zie.
Leveren zij toegevoegde waarde? Dat hangt ervan af hoe je deze definieert. P&O zorgt voor het vervullen van vacatures en probeert verder te koorddansen tussen directie en werkvloer. Marketing houdt zich bezig met verkoop en cijfers. Vaak is er niet eens voldoende tijd om de markt en klantbehoeften goed in kaart te brengen. Maar iedereen blij. Het voldoet.
How bad is still good enough en klaar. Zolang de bonussen worden uitgedeeld op basis van korte termijn zal niemand de behoefte hebben om echt verder te kijken dan de eigen neus lang is. Ieder zijn/haar eigen eiland.
Niet mijn devies, niet optimaal, maar ik zie weinig anders.
Nicole, als dat is wat jij ziet, en eigenlijk zie ik niet veel anders, dan staat het er eigenlijk niet goed voor met Nederland. Dan zie ik de tijd nog ontstaan, dat werknemers maximaal 2 jaar op één plek zitten en dan op zoek gaan naar de volgende plek. En deels bestaat die situatie nu natuurlijk al, want hoeveel mensen zijn er nu werkelijk in dienst van de werkgever waarvoor ze actief zijn? Er zijn toch steeds meer mensen die in dienst zijn van een uitzendbureau, een detacheringsbureau, een tijdelijk contract hebben. En ik begin nu te snappen waarom. Veel bedrijven kennen zichzelf niet. Maar ja dat kan ook niet, als je iedere dag bezig bent om te scoren. En zeker als je het principe hanteert van: how bad is good enough.