Emancipatiebeleid – komkommertijd

Het aantal vrouwen dat door het glazen plafond weet te breken, valt nog steeds vies tegen. Je zou verwachten dat het ‘managementsgilde’ tegenwoordig minimaal voor 30% uit vrouwen zou bestaan. Dat is echter nog lang niet zo. Hoewel veel bedrijven aangeven dat zij graag vrouwen aan de top willen, lijkt dat vooralsnog niet echt te lukken. Het gebrek aan vrouwen aan de top is het meest opvallend in die branches die min of meer gedomineerd worden door vrouwelijke werknemers. Denk aan de media of de gezondheidszorg. Zonde van al dat talent. De hamvraag is aldus: waar ligt dat toch aan?

Een van de meest gehoorde argumenten zou zijn dat vrouwen –als puntje bij paaltje komt- eerder kiezen voor het gezin. Zij zouden liever minder uren willen draaien, dan carrière maken. Bij de huidige arbeidsethiek –overwerk, overwerk, overwerk – heeft, wie de kids niet 5 dagen wil uitbesteden, een klein probleem inderdaad. Maar er zijn meer verschillen. Deze hebben met name betrekking op stijl van management. Zo zouden mannen beter en gemakkelijker kunnen liegen. Daarbij zouden zij meer op het (korte termijn) eigenbelang van werknemers sturen, door middel van beloningsbeleid. De onderlinge vergelijking gestimuleerd tot in het uiterste. Ziedaar, de apenheul in werking!

De ‘schuldvraag’ wordt aldus bij het vrouwelijke individu gelegd: andere prioriteiten, niet zoveel ambitie, etc. Maar volgens mij ligt eea toch meer in de sfeer van de onderwaardering van ‘de andere wijze van managen’. Typisch vrouwelijke kwaliteiten, zoals het sturen op samenwerking, het overzien van de langere termijn en het koesteren van inhoud en zingeving, zijn ondergeschikt gemaakt aan korte termijn, ad hoc beleid en cijfers. De vrouwen die door het glazen plafond weten heen te breken draaien moeiteloos in deze malle molen mee. Uitzonderingen daargelaten uiteraard.

Persoonlijk bedank ik voor de twijfelachtige eer. De apenheul is niet aan mij besteed. Ik denk dat ik daarin zeker niet de enige ben. Wie goed kan plannen, overzicht kan bewaren, lange termijn gevolgen in ogenschouw neemt naast de korte termijn zaken, organisatietalent bezit, meerdere ballen tegelijkertijd in de lucht kan houden en aan teambuilding doet in plaats van onderlinge vergelijking, HOEFT niet fulltime (over)te werken. Voor veel mannen is dit echter helaas Chinees. Ad hoc beslissingen nemen is vergelijkbaar met paniekvoetbal. De noodzaak hiertoe is niets anders dan een blijk van de situatie niet meester zijn. Cijfers vertellen slechts een kant van het verhaal. Los daarvan kan daar aardig mee gegoocheld. Korte termijnbelangen koesteren (middels bonussystemen) en de voorkeur geven boven samenwerking en langere termijn(bedrijfs)belangen, passen volledig in dit door testosteron gedomineerde straatje. Van reorganisatie naar reorganisatie biedt ook geen soelaas. Ziektes van deze tijd, zo durf ik te stellen, die veel bedrijven de kop (kunnen gaan) kosten.

Een evenwicht in vrouwelijke en mannelijke invloed zou veel bedrijven uit het slop kunnen helpen. Maar dan moet er ook ruimte komen voor daadwerkelijke vrouwelijke invloed en niet alleen voor die dames die de taal van de man beheersen. In het kader van komkommertijd, lees ik graag uw mening hierover. Waarom denkt u dat er nog steeds relatief weinig vrouwen aan de top zijn?
En belangrijker: vindt u het belangrijk dat dit verandert en wat zou dan uw oplossing zijn?

Gerelateerde artikelen:

1. Komkommertijd & Terrasrumoer Briljante column op Personeelslog. Toen ik medio vorige week het...
2. Komkommertijd: de vakantiedagendiscussie Met het minste aantal vakantiedagen van Europa zijn wij Nederlanders...
3. Vrouwen beperken eigen kansen door beperkt gebruik netwerk(en) Vrouwelijke managers krijgen de banen waarin de kans op falen het grootst...
4. Het glazen plafond Jawel, daar zijn we weer. Vanmorgen in de auto op...
5. Wij vrouwen… Twee vrouwelijke HR managers zijn een nieuw netwerk gestart voor...