Sport en ontspanning leveren meer ziekteverzuim op?
MKB Nederland haalt weer eens een oude discussie naar boven: werkgevers zijn het zat om te betalen aan werknemers die buiten de schuld van het bedrijf om ziek zijn. Gisteren hebben de verenigde werkgevers een lijst van 9 oorzaken van verzuim, waarvoor zij niet meer willen opdraaien, aangeboden aan de tweede kamer. Werknemers zouden zichzelf moeten verzekeren tegen het risico van ziekteverzuim opgelopen bij activiteiten buiten het werk om.
Een belangrijke oorzaak in deze discussie zijn natuurlijk de blessures die door sport zijn ontstaan. Daarbij blijf ik het de vraag vinden of de werkgevers hier zich wellicht niet zelf mee in de vingers snijden. Wanneer als ongewenst effect medewerkers minder gaan sporten of minder andere ontspannende activiteiten ontplooien dan zie je op langere termijn het ziekteverzuim waarvoor de werkgever opdraait waarschijnlijk alleen maar oplopen. Daarnaast worden andere positieve activiteiten nauwelijks onderzocht of onder het voetlicht gebracht: de kans dat in het weekend actieve werknemers productiever zijn dan de bankzitters lijkt groot.
Loek Hermans geeft het voorbeeld van de werkgever die zes medewerkers heeft, waarvan er twee met een gebroken been thuiszitten. Maar hoe groot zal die kans zijn? In mijn ogen ziet MKB Nederland het probleem groter dan het daadwerkelijk is en zoeken ze de oplossing in het onhaalbare onderscheid tussen oorzaken van verzuim waarmee langlopende juridische geschillen alleen maar meer kosten zullen opleveren.
Gerelateerde artikelen:
- arbeidsrecht in de sport Een op HRlog doorgaans onderbelicht onderwerp (als u hierover wilt...
- Cijfers Veel HR manager heeft cijfer angst. Een veel gehoord excuus:...
- Meer salaris leidt niet tot meer betrokkenheid Meer salaris leidt niet tot meer betrokkenheid...
- Prioriteiten?! Personeel niet belangrijk meer voor CEO’s in België en Luxemburg. Ongeveer 2 weken terug ben ik door Bas gevraagd om...
Kansberekening is een mooi principe en de wet van de grote getallen is natuurlijk ook gerustgevend.
Maar je zal maar een ondernemer zijn met 6 medewerkers waarvan er 2 langdurig ziek zijn! 33% minder capaciteit, en de kosten lopen gewoon door.
Je even in die situatie verplaatsen (serieus, en met de ogen dicht) maakt het een stuk minder prettig.
Het is beter dit soort dingen niet te bagatelliseren als je het niet aan den lijve hebt meegemaakt. Want dan is er een hele grote kans dat je anders piept!
Vergelijk de situatie met het buitenland. In Frankrijk bijvoorbeeld gaat de overheid na een paar dagen gewoon het salaris betalen en heeft de werkgever geen risico meer. Hoe vaak ik de Fransen het nederlandse systeem heb moeten uitleggen en ze van verbazing uit hun stoel vielen, weet ik niet meer. Twee jaar betalen en daarna een gezeur zonder einde van het UWV!
Het slopen van de verzorgingsstaat, waar Wim Kok als goed socialist nogal voortvarend aan gewerkt heeft, heeft ertoe geleidt dat alle kosten die een overheid zou moeten dragen momenteel door het bedrijfsleven worden gedragen. Binnenkort komt de werkeloosheid ook nog op het konto van de werkgevers, als ik de berichten uit Den Haag zo hoor.
Zijn de lasten voor het bedrijfsleven daarmee gedaald? Niet echt, meer administratie, meer regels en aan de andere kant zijn de belastingen stiekem weer verhoogd.
En dat de werkgevers nu gaan piepen is helemaal zo gek nog niet.
het gaat ook om de concurrentiepositie van ons land, de aantrekkelijkheid voor buitenlandse bedrijven om zich te vestigen in ons land. Daar schijnt de politiek totaal geen oog en gevoel voor te hebben. De heksenjacht op de inkomens van top-mannen is daar een ander voorbeeld van. Symboolpolitiek waarmee de economie om zeep wordt geholpen.
Laat Wilders daar eens een film over maken!
Marc, ik wil de problemen van individuele ondernemers ook zeker niet bagetalliseren en begrijp ook goed welke problemen het kan veroorzaken. Maar vraag mij hardop af hoe groot het probleem in het algemeen is. Daarnaast is het de vraag of je het bij werknemers op deze manier moet willen neerleggen. Zoals ad al als voorbeeld geeft: waar is de optie van de overheid zoals bijvoorbeeld in frankrijk?
Voor het MKB is het zeker een probleem. 2 jaar loon door moeten betalen hakt er stevig in. Als je er als ondernemer dan ook nog eens weinig tot niks aan kunt doen om het te voorkomen is dat heel erg zuur.
De kosten weer volledig afwentelen op de overheid vind ik overigens ook een slecht idee. Tot 1 maart 1996 kwam de loondoorbetaling bij ziekte vrijwel volledig voor rekening van de overheid. Sinds de privatisering is het ziekteverzuim fors gedaald. Wat dat betreft heeft de privatisering zeker gewerkt in het terugdringen van de kosten en het verzuim.
Ik ben er voorstander van om de pijn te delen met de medewerker. Een veel lagere loondoorbetaling bij ziekte (bijvoorbeeld maximaal 50%) kan daar aan bijdragen. Laat de werknemer vervolgens zelf maar zorgen voor het financieel aanvullen van het verschil. Dat kan bijvoorbeeld via een verzekering of levensloopregeling.
Ik vind overigens wel dat de werkgever al zijn werknemers daarvoor moet compenseren. Bijvoorbeeld via een structurele bijdrage van 1 of 2% van het bruto loon.
Altijd lastige discussie, want iedereen heeft ergens een punt. Helaas… anders zou het makkelijk zijn.
Roel heeft gelijk, het verzuim daalt, werkgevers gaan bij ziekte zoveel beter met werknemers om tegenwoordig. Recente quote: ‘tja, nu weet je zeker dat een afdelingsmanager gewoon na 2 weken belt, vroeger kon je 3 maanden thuis zitten en hoorde niets, nou, dan voelde je je gewild bij dat bedrijf’.
Michel heeft een punt, want als je het zo uit zou voeren, gaat men minder sporten, minder gezond worden, dus stijgt het ziekteverzuim ook.
Marc heeft een punt, want je ondervind aan den lijve als je ineens iemand een jaar, of twee, moet doorbetalen.
Zelf lees ik nu Eckharts notes (aanrader trouwens). Die stelt op een gegeven moment dat ze massaal voedselvergifiting hebben opgelopen tijdens een personeelsuitje (met partners) naar club med in Frankrijk. Hij kreeg toen veel vragen over de kosten en stelde dat dat wel meeviel (500 euro p.p., incl. partner). Maar dat de voedselvergiftiging miljoen aan declarabele uren had gekost. Echter, men maakte dat met plezier goed, want men was loyaal aan het bedrijf, dus werkte extra hard in de maanden daarna.
Dus ik denk dat als je sportblessures niet gaat dekken als bedrijf, je meteen een stuk minder gemotiveerde mensen zal hebben, dat hakt er net zo goed in. Het risico behoort gewoon gedeeld te worden, werknemers iets minder, werkgever en overheid delen die kosten.
Aansluitend mooie cijfers van de Hema overigens, 53% daling van het ziekteverzuim na invoering online ziekmeldingsysteem: http://www.parool.nl/nieuws/2008/MRT/27/bin2.html