‘Online screenen van sollicitanten is onrechtmatig’
Op webwereld is vandaag te lezen dat 31% van de deelnemers aan sociale netwerksite persoonlijke dingen publiceren op die sites. Ook blijkt dat veel werkgevers internet gebruiken om gegevens over sollicitanten/werknemers te zoeken. Deze gegevens blijken vaak in het nadeel van de betrokken medewerkers uit te pakken, slechts 13% krijgt naar aanleiding van een zoektocht op het web nog een uitnodiging.
Volgens John Carr, voorzitter van de Britse Children’s Charities’ Coalition on Internet Safety plegen werkgevers die op een dergelijke manier informatie inwinnen inbreuk op de privacy van sollicitanten.
Mensen plaatsen persoonlijke informatie met als doel vrienden en kennissen te informeren, niet om potentiele werkgevers van informatie te voorzien. Strikt juridisch is het gebruiken van informatie voor andere redenen dan waar hij voor is bedoeld onrechtmatig. Slechts indien er sprake is van sterke aanwijzingen voor crimineel gedrag mag deze informatie worden gebruikt. Het gebruik van deze informatie ten behoeve van het natrekken van sollicitanten, zonder toestemming van betrokkene is dan ook onrechtmatig.
Naar mijn mening, ik heb het ook al eerder gezegd, is het op zijn minst onethisch, maar ja, hoe vaak doet de doorsnee HR manager zaken die eigenlijk niet helemaal ethisch zijn.
Maar nu eigenlijk vaststaat dat het om onrechtmatig verkregen informatie gaat, is de volgende vraag of het ook onwettig is. Daar is nog discussie over, de hoofdvraag is nog steeds of informatie die op internet wordt geplaatst openbaar is, dus in het public domain zit. De meest prangende vraag voor mij is of mensen zich wel bewust zijn dat de informatie die ze plaatsen voor iedereen met goede bedoelingen, maar ook voor iedereen met andere bedoelingen zichtbaar is.
Maar er zit ook een andere kant aan het hele verhaal. Veel mensen geven aan dat ze het onethisch vinden dat werkgevers proberen informatie te vinden op internet. Doet een bedrijf dat dan is er een kans dat het imago van het bedrijf als werkgever daardoor slechter wordt. Wie wil er per slot van rekening werken bij een baas die er geen moeite mee heeft stiekem gegevens over mensen op te zoeken?
Zo juist meldt de krant overigens dat de overheid aanvullende regels wil gaan stellen over de privacy op Internet. Het blijkt dus dat de discussie zelfs Den Haag al heeft bereikt.
Gerelateerde artikelen:
- Sollicitant steeds vaker online nagetrokken Dit artikel is gebaseerd op enkele artikelen uit managers on...
- Afgewezen sollicitanten kosten geld Het afwijzen van een sollicitant kan bedrijven veel omzet kosten,...
- Kritische kanttekeningen bij Googelen naar sollicitanten P&O’ers Googelen sollicitanten, kopten wij en een hoop nieuwe en...
- P&O’ers googlen sollicitanten Een kwart van de HR-managers gebruikt het internet om sollicitanten...
- Recruiters en sollicitanten: blijf up-to-date! Niets zo vervelend als op een vacature reageren en de...
Aan de andere kant: Als werkgever wil je toch ook niet dat jouw werknemers zich ongepast uiten op het internet? Is het dan nog steeds onetisch?
Onetisch is het zeker. Maar nog erger, en daar kan ik niet vaak genoeg over schreeuwen: je weet zelden of nooit of iemand de persoon is van wie je de CV hebt! Hoeveel mensen met dezelfde naam hebben we in dit land? Heel veel. Een goede recruiter bepaald EERST of hij iemand uitnodigd en googled daarna pas. En dan geef je iemand de kans om zaken uit te leggen.
De discussies beginnen in ieder geval interessant et worden:
Populaire profielensites als Hyves, Sugababes en Superdudes schenden op grote schaal de Nederlandse privacywetgeving. Zo mogen deze websites formeel geen persoonlijke informatie van kinderen jonger dan zestien jaar publiceren zonder dat ze daar formeel toestemming voor hebben van de ouders. Dit is zelden het geval.
Dat zegt het College Bescherming Persoongegevens (CBP).
http://www.spitsnet.nl/nieuws.php/1/8317/online/profielensites_breken_wet.html?p=home%20links,2
In hoeverre is dit verhaal anders dan met een offline referentie?
Het enige verschil is het gemak (tijd, inspanning, kosten) waarmee online informatie kan worden gevonden.
Dus iedere referentie die wordt getrokken van een persoon, m.u.v. de referenten die de persoon eventueel zelf in een CV heeft opgegeven, dient als onetisch te worden beoordeeld?
@Mark,
Ook het off-line natrekken van gegevens van mensen, zonder dat ze er toestemming voor hebben gegeven is zelfs onwettig. De privacy wetgeving is daar nogal duidelijk over.
@Sjaak
Ik ben benieuwd naar de jurisprudentie over dit soort zaken. Kun je iemand ontslaan omdat hij of zij zich negatief uitlaat over je bedrijf op Internet (of een ander publiek toegankelijk domein)? Het gaat ook om de vrijheid van meningsuiting, daar houden rechters wel degelijk rekening mee.
@Ad,
Bijzonder, dus alle referenties die onder meer W&S bureau’s zeggen na te trekken, zijn daarmee onwetttig?
@Ad: Ook ik ben daar zeker nieuwsgierig naar. Je kan bij beide kanten pro’s & cons opstellen. Maar ikzelf vind dat je ten alle tijde rekening moet houden met hoe je jezelf positioneerd op zulke netwerksites.
@Bas: al eens van WieoWie.nl gehoord? Daar krijg je meerdere resultaten, zo ook van hyves, linkedin, schoolbank etc. Door deze resultaten te combineren kun je wel zien of je de juiste persoon voor ogen hebt. Natuurlijk ben ik het met je eens, dat je mensen op basis van hun CV en sollicitatie uitnodigd.
@Ad: Heb net een artikel op P&O Actueel gevonden over hyves en werk.
http://www.penoactueel.nl/nieuws/id905-55135/hyves_kost_medewerker_de_kop.html
Dus blijkbaar kun je wel werknemers ontslaan na uitingen op in ieder geval Hyves.
@Marc: volgens mij moet je referenties opgeven, dus dan geef je toestemming.
@Sjaak: ik heb hier en op andere plekken uitgebreid over wie o wie geschreven. Dus ja. Maar sinds wanneer kan je dan zien of je de juiste persoon hebt? Geloof je echt dat die het combineert? Die zoekt ook op naam hoor, en daar krijg je net zo makkelijk de verkeerde persoon tussen. En dat is dus het probleem. Jij gelooft nu dat als je (bijvoorbeeld) Michel Rijnders op wie o wie opzoekt dat alles wat die zoekmachine geeft over michel van hem is. Maar er zijn twee michel Rijnders op het internet zeer actief en je kan uitzoeken welke hyve erbij hoort, maar dat geeft nog niet aan welk persoonlijke blog bij DIE michel hoort of welke reacties.
Juist die illusie dat je denkt dat je de juiste hebt, die jij nu ook hier weergeeft, is waarom ik dus heel erg strijd tegen het googelen voordat je besloten hebt iemand uit te nodigen!
Dit een theoretische discussie met een hoog filosofisch gehalte. Volgens artikel 1 van de grondwet mag je niet discrimeren op basis van leeftijd, geslacht, etniciteit etc. Verderfelijk, maar in de praktijk onuitroeibaar ondanks initiatieven a la anoniem solliciteren of meldpunt leeftijdsdiscriminatie.
Het googlen van namen is naar mijn mening van eenzelfde categorie, verderfelijk maar niet tegen te houden. De recruiter die het wel doet, doet vooral zichzelf daar geen dienst mee.
Ik denk tegelijkertijd dat we redelijkerwijs van een sollicitant mogen (gaan) verlangen dat hij zich bewust is van zijn online identiteit en eventuele naamgenoten. Dat is in de praktijk best lastig als je Piet de Jong heet (26.000 hits), Peter de Vries (138.000 hits) of Henk Jansen (22.000 hits) maar dat is tegelijkertijd dan ook juist de redding. Met deze orde van grootte snapt werkelijk iedereen dat een negatief item over Piet de Jong niet persé over de solliciterende Piet de Jong gaat. Sterker nog, deze groep is relatief veilig voor namesearchen.
Het wordt pas echt vervelend als je een relatief onbekende naam hebt en/of iemand onder jouw naam actief participeert op internet. Uiterst incorrect als je dan wordt afgewezen op basis van Google. Wellicht komt er een wet, maar het is in de praktijk niet te handhaven.
@Leon: helemaal met je eens, vandaar dat ik ook zeg: opvoeden die hap. Schrijven, trainen, spreken, schreeuwen…
@Bas: Ik snap jouw reactie. Maarrr….op de verschillende netwerksites staan ook profielen. Daarmee kun je bijvoorbeeld plaast van herkomst en interesses vergelijken. Ik denk dat je dan al een heel eind bent. En jij gaat vooral uit van het googlen. Ik ga uit van de verschillende netwerk/profielen websites. Dan is een match sneller gemaakt dan idd alleen googlen.
@Sjaak: je zegt het zelf: een heel eind. Dat is niet helemaal en daar zit nu de crux. Je moet 100% zeker zijn, anders moet je het negeren.
En waar de crux nog meer zit, is dat je van die sites op andere sites komt, er van uit gaat dat dat klopt, zo steeds verder weg raakt en dan nog steeds datzelfde gevoel hebt dat het zeker die persoon is. En dat klopt regelmatig dus niet. Daar zit het probleem. Ik heb hier met veel recruiters over gesproken, allemaal denken ze zoals jou, allemaal gaan ze nat als ze het me voordoen.
En dat alles nog afgezien van de mensen die je moedwillig kwaad willen doen en valse profielen of reacties plaatsen onder jouw naam!
Buiten het gegeven dat informatie
*opnieuw*
Buiten het gegeven dat de gegoogelde informatie van een ander persoon kan zijn, is het ook nog mogelijk:
- Dat personen bewust verkeerde informatie verstrekken (zij het voor de lol, zij het om beter voor de dag te komen).
- Dat de gevonden informatie achterhaald is.
- Dat de gevonden informatie niet in context wordt gezien (zo vond ik mezelf terug op een punksite doordat ik daar toen ik nog voorzitter van een jongerencentrum was een aantal optredens promote).
- Dat er sprake is van ‘identity theft’ waarbij iemand zich voordoet als de betreffende persoon om deze bijvoorbeeld zwart te maken.
En zo kan ik er nog een aantal bedenken.
Ik zou derhalve ook niemand aanraden om serieus van deze informatie gebruik te maken in werving en selectie.
@Bas:
“En dat alles nog afgezien van de mensen die je moedwillig kwaad willen doen en valse profielen of reacties plaatsen onder jouw naam!”
Je was me al voor. :)
Als aanvulling op alles wat al gezegd is en waar ik het helemaal mee eens ben (het is onethisch en verderfelijk en onbetrouwbaar) vind ik het vooral heel dom om niet relevante informatie mee te wegen in de beoordeling van een kandidaat. Dat blijft toch de basis van selectie: selecteer op basis van relevante informatie. Daarnaast zouden diezelfde werkgevers zichzelf en de rest van het bedrijf misschien wel afwijzen als ze het hele prive-leven konden Googelen en vindt er nu dus selectie plaats vanwege het feit dat iets op internet te vinden is, want het is natuurlijk niet zo dat die medewerker die geen ‘foute’ dingen op internet heeft staan geen ‘foute’ dingen doet / zegt. Stille wateren hebben diepe gronden ;-)
Tsja, wat zal ik zeggen, ik Google ook mensen, maar dan met name om ze in de eerste plaats te vinden, niet zozeer om ze te beoordelen en selecteren. Waarom niet ook positief interpreteren? Als je iets over iemands hobbies vindt, heb je ook een leuke ingang voor een gesprek. Ga ook eens uit van de goede intenties van de mens.
En, ik ben het ook met Ad eens, dat een referentie inwinnen zonder toestemming niet kan. Een klant die dat bij één van mijn kandidaten doet, en geloof me, dat doen ze wel eens, krijgt de wind van voren. Het hele issue is natuurlijk: weet je zeker dat het waar is, is je bron betrouwbaar en is het relevant voor het functioneren, criteria die gelden voor elke referentie, on- en offline.
Tsjonge jonge…wat draaien we de zaken weer om. Wij verwachten dus dat wanneer ik in de krant zet dat iemand een “enorme zak hooi” is, en dus duizenden mensen dat lezen, er geen beeldvorming ontstaat? Internet is een open medium. Je kan erop zetten wat je wilt. Net als dat je op straat kunt gaan staan met een bord “Alle werkgevers zuigen, ik ben een lid van Al-Qaida”. Ga ik even mee voor een kantoor staan, vervolgens loop ik naar binnen en ga ik doodleuk solliciteren. Want mensen mogen niet selecteren op dit soort statements. “Ik blaas graag bussen met schoolkinderen op” zet ik dan op internet. En als mijn toekomstige baas dat leest, moet ie daar vooral niets van denken. Dat mag namelijk niet en riekt naar discriminatie.
Iemand wel eens bedacht dat internet helemaal niet zoveel anders is dan de “echte wereld”? Als je daar tegen heel veel mensen verkeerde dingen zegt, gaat men je ook kennen. Gewoon niet doen dus. Geen dingen opschrijven die je naderhand kunnen achtervolgen. Of niet jammeren wanneer je het wél doet. Dan heb je erom gevraagd tenslotte. We kunnen moeilijk alle hrm-ers gaan verbieden om Google te gebruiken. En dus is het een non-discussie. Het zou de grootst mogelijke onzin zijn om er een wet tegen te maken, omdat die gewoon niet kan worden afgedwongen. Dus is het maken van de wet op dit gebied zonde van de tijd en vooral zonde van het geld.
@Jorrit: wat een bekrompen visie, ben ik niet van je gewend.
Dus als ik een artikel naar de krant stuur uit naam van Jorrit Blok waarin ik stel dat…. alle Otys klanten worden opgelicht. Dat vind je ook normaal?
Of ga je dan om een rectificatie vragen, kijken of je kan achterhalen wie het was en mij aanklagen wegens laster? Ik denk het laatste.
Alleen… online kan je dat niet zomaar. En online is vele maler breder dan die paar kranten. Dus is het niet mogelijk alles te vinden en al helemaal niet om het vervolgens offline te krijgen en nog moeilijker om het uit de google cash te krijgen.
Ook ben ik benieuwd of jij gelukkig bent als er tapes zouden zijn van alle verjaardagsfeestjes waar je ooit bent geweest.
Het punt is dat het een heel ander medium is, waarvoor andere regels gelden. Het gaat er niet om dat de wet aangepast moet worden, maar dat de recruiters moeten leren omgaan met het medium.
@Bas
Wat begrijpen wij elkaar toch slecht vanavond :) Het gaat er toch helemaal niet om dat jij iets schrijft uit mijn naam? Daar hadden we het volgens mij niet over. Het gaat erom wat je doet uit je éigen naam. Natuurlijk sleur ik je voor de rechter wanneer je jezelf voordoet als mij en dat soort onzin schrijft (even for the record :) Maar wanneer je zélf zegt dat consultancy eigenlijk totale afzetterij is, moet je toch naderhand niet gaan jammeren dat dat op internet staat? Of ben ik nou gek? Op verjaardagsfeestjes ben ik vaak niet half zo dronken als wanneer ik achter mijn computer zit en dit soort antwoorden schrijf :) maar toch realiseer ik mij terdege dat wie schrijft blijft. In goede en in slechte tijden. Ik zal geen aanval lanceren op de Koninklijke Olie als ik ooit nog eens hoop een baan bij ze te vinden en wanneer ik, toen ik 16 was op mijn Hyves een beetje onzin had uitgekraamd (toen deed ik dat ook al), dan verwacht ik van de volwassene die het 10 jaar later leest wel een beetje gevoel voor jeugdige onschuld. Op zich is dat helemaal niet zo beschadigend, áls er tenminste een weldenkend mens aan de andere kant zit. Maar het is wat anders als ik op mijn 16e blogs schrijf over het vervaardigen van spijkerbommen. Dat zijn toch dingen die de mensen bijblijven. En maar goed ook…je wilt tenslotte geen verdwaalde spijkers in het behang van je nieuwe kantoor :)
Ja, het is een ander medium. En alles is er terug te vinden. Leuk toch? Ik houd niet van anonieme reacties. En jij ook niet volgens mij. Dus laat mensen schrijven wat ze vinden. Dat doe je om het kenbaar te maken aan anderen. Wanneer dat positieve gevolgen heeft, accepteren we ze graag. De negatieve zouden we graag verwijderen.
Overigens heb ik wel ervaring met onjuiste informatie die ergens op Google terecht kwam over ons. Heb ik de auteur even opgebeld en hem uitgelegd waarom die informatie 1. onjuist was en 2. schadelijk voor mijn bedrijf. Bleek hij een veel sympathiekere reactie te vinden dan die van een ander bedrijf, dat hem voor de rechter sleurde. En dus was het 2 dagen later verdwenen. Overigens de info over dat andere bedrijf ook, dus ook de rechter werkt uitstekend! Net als wanneer je iets in de krant zet, op een muur kalkt of op een informatie-matrix op de snelweg zet….
@Jorrit: bij je eerst zin haak ik af. Mocht je namelijk de reacties gelezen hebben gaat het daar juist wel om. Het gaat er namelijk, onder meer, om dat je niet weet van wie het is, dus dat je er geen waarde aan mag en kan toekennen!
En je zeg je wederom iets: dat er een weldenkend mens achter de computer zit. Heb je hier ooit met de recruiters die jullie systeem gebruiken over gesproken? Ik kan je één ding verzekeren uit al mijn trainingen, daar zijn maar héél weinig weldenkend van op dit gebied. Niemand denkt na over het feit dat het misschien niet van jou hand is, niemand kijkt wanneer het geschreven is en niemand (dus dat argument van je gaat niet op, sorry) en niemand die nadenkt over het feit dat er in Nederland misschien wel twee Jorrit Bloks zijn.
@Bas
hmm…nou eh ik was er niet vanuit gegaan dat zo een opmerking daadwerkelijk als kernpunt van deze discussie zou worden opgepikt, maar kennelijk doe je dat dus wel. Want ik vind het maar matig interessant om wetgeving te ontwikkelen die mensen zou beletten op welke manier dan ook aan research te doen (en dit mee te nemen in de overweging) met als argument dat er op enig moment iemand kan zijn die zich als mij voordoet en namens mij onzin op het internet zet. Of schadelijke andere zaken. Tegen dát feit zijn al wetten en het is zelfs mogelijk om in veel gevallen te achterhalen wie het was. In ieder geval niet moeilijker dan wanneer iemand ‘s nachts dezelfde rotzooi op een muur kalkt.
Het maken van wetten op basis van zo’n angstbeeld lijkt heel erg op wat men in de VS doet om wetgeving te verkopen die op mensen hun privéleven inbreekt. En over onze recruiter-klanten: je was me toch niet aan het vertellen dat wij zaken doen met weinig weldenkende mensen? Niet eens vanuit het oogpunt van mijn voortgezette relatie met die mensen, maar hoorde ik jou in een andere discussie niet zeggen dat jij een maatschappelijk verantwoord weldoener bent die in de eerste instantie de wereld wilt verbeteren en daarna pas geld wilt verdienen? Zo’n opmerking vind ik ten eerste weinig weldenkend (want enorm chargerend zonder feitelijke onderbouwing) en ten tweede lijkt het niet op een opmerking van iemand die maatschappelijk zo’n positieve invloed wil hebben. Een recruiter is een mens, met een baan, een huis en gemiddeld twee kindertjes (dat schat ik overigens zo in, ik ken er met 5 kinderen). Ik zou me er niet op willen voorstaan dat ik niet in de eerste instantie ervan uitga dat het állemaal weldenkende, intelligente, hardwerkende mensen zijn. Totdat het tegendeel bewezen wordt. En over de afgelopen jaren, op basis van zeg eens 2500-3000 van die contacten, kan ik mij denk ik een gevalletje of 6 heugen waarin dat tegendeel enigzins bewezen werd. Waarbij ik dan ook nog in veel gevallen denk dat zo iemand slechts op een moment een fout maakt en er dus niet vanuit durf te gaan dat hij/zij in een andere situatie net zo onweldenkend zou zijn. Soms begrijp je mensen hun motivatie niet, of de omstandigheid. Maar om er dan vanuit te gaan dat er “maar héél weinig weldenkend zijn (op dat gebied)” vind ik wel een behoorlijk statement.
Ik weerspreek niet jouw mening, die mag je hebben, maar wel het beeld dat je door de uiting ervan doet ontstaan van een groep mensen die onderling heel verschillend zijn en naar mijn mening niet in “een groot deel” of “de meesten” of “zeer velen” kunnen worden gerangschikt.