Zoals een aantal lezers mogelijk al had opgemerkt ben ik de laatste weken een stuk minder actief geworden met artikelen op deze site plaatsen. Natuurlijk is dat deels omdat, zoals iedereen roept, het drukke tijden zijn, maar dat heeft me nooit eerder weerhouden om toch enkele stukken uit mijn vingers te laten vloeien. De reden voor de inactiviteit daarom een andere, namelijk omdat ik heb besloten HRlog te verlaten.
Michel schreef het aan tijdje terug al, ergens in 2005 besloten we, Michel en ik, los van elkaar een HR weblog op te richten, ik noemde het HRlog en heb dat later overgedragen aan Michel. Het is daarom niet makkelijk om je ‘kindje’ te verlaten en ergens anders opnieuw te beginnen. HRlog is deels een uitlaatklep, deels een reden dat men mijn bedrijf weet te vinden en heeft inmiddels een trouwe schare bezoekers opgebouwd, waarvan ik natuurlijk hoop dat een deel mee zal gaan naar Recruitmentmatters, want daar gaat de transfer naar toe. Gelukkig is het niet zo dat je maar één blog kan lezen, dus hoeft niemand HRlog te verlaten.
De reden voor mijn vertrek zijn tweeledig. De eerste is de negatieve sfeer die hier de laatste maand(en) rondom mijn persoon is komen te hangen. Dat is de aanleiding geweest om (voorlopig) te stoppen. Hoewel ik natuurlijk de hand ook deels in eigen boezem moet stoppen vanwege de felheid waarmee ik daarop ben ingegaan, was het niveau van meerdere mensen op dit weblog de laatste tijd wat mij betreft onder de maat. De tweede reden (die om niet terug te komen) is een verschil in inzicht tussen Michel en mij over de richting waar HRlog op gaat. Wanneer een organisatie een kant op gaat waarmee ik me niet kan of wil verenigen ben ik iemand die niet blijft zeuren, maar gewoon zijn heil elders zoekt. Toen mijn partners in Digitaal-Werven deze week live ging met Recruitmentmatters, was de keuze snel gemaakt. Hoewel ik ook een eigen blog heb overwogen (welke ik in mijn site al heb natuurlijk), ben ik een groot gelover in groepsweblogs en de kracht daarvan. Vandaar mijn keuze.
The Future of HR serie met interviews zal ik uiteraard nog afmaken op HRlog. En wie weet kom ik nog wel vaker terug met een gastcolumn of iets dergelijks. Want wat Michel en ik altijd predikken op dit blog, brengen we ook in de praktijk. Er zijn ‘no hard feelings’ en je kan ook iemand een je binden zonder dat hij voor je werkt.
Michel Rijnders
@Bas,
Geloof het of niet, ik vind het jammer dat je weggaat. Ik was het niet altijd eens met je, maar je hebt me ook af en toe verrast. Ik wens je in ieder geval veel succes met recruitmentmatters.
@Bas: dat is het mooie van blogs dat inderdaad mensen niet hoeven te kiezen, maar meerdere blogs kunnen lezen. Als in mijn ogen ‘founders’ van de HR/recruitment-blogosfeer in Nederland hebben we beide vaak ook als uitgangspunt om een bijdrage te leveren aan het werkveld zonder dat daar een commerciele bijdrage achter zit. De opkomst van HR/recruitment-blogs zie ik dan ook alleen maar als meerwaarde. Recruitmentmatters verwacht ik in die zin ook een hoop van!
@Michel en Bas: Wel erg jammer. Jullie combinatie van neus voor nieuws en ‘on the edge’ stellingname (Bas) icm de degelijke research items (Michel) maken HRlog wel tot wat het is. Ik denk dat meer blogs niet altijd een verbetering is, maar ook tot versnippering kan leiden. Succes beide.
@Leon: dank
@Michel: wat dat aangaat denk ik dat we inderdaad redelijk uniek waren met blogs om te bloggen, niet voor commerciële doeleinden (hoewel mede door HRlog en marketingfacts ik een lanceerplatform had voor mijn eigen bedrijf, wat een onbedoeld side effect was).
@Bas: Ik ben het met je eens dat een versnippering niet goed is en daarom heb ik alle eerdere keren dat ik twijfelde over de koers die HRlog op ging niet gekozen voor een eigen blog. Daarom heb ik nu ook gekozen om me aan te sluiten bij Marc’s blog in plaats van een eigen blog op te zetten. Want een paar hele goede blogs (waar ik hoop dat recruitmentmatters toe gaat behoren) zijn volgens mij altijd wel nodig. Het is voor mij geen makkelijk besluit geweest wat dat aangaat, maar wel een noodzakelijk.
Vreemd, gevoelsmatig zou ik zeggen ‘jammer dat je weggaat’, maar het voelt niet echt als een weggaan maar meer alleen een verplaatsen van activiteiten. Door RSS en omdat er toch ook een soort online community aan het ontstaan is blijf ik in ieder geval alles lezen! Maar aan HRlog zal voor jou (Bas)/ jullie (en Michel en de rest hier) zeker ook wel wat sentimentele waarde zitten, zeker na zoveel tijd.
Versnippering is niet altijd goed. Als weblogs verder versplinteren dan laten we zeggen logisch opdeelbare onderwerpen (dus bv een recruitment weblog verder opsplitsen) dan is dat in mijn ogen zonde. Samen bloggen / ergens aan werken is leuker dan alleen!
Leuk dat je met Marc verder gaat Bas, zodra ik thuis ben zitten jullie meteen in mijn RSS.:)
Jammer. Ik hou wel van een kritische noot in een blog. Vond de discussies eerder intrigerend dan irritant maar kan me voorstellen dat het door de ‘bekritiseerde’ anders beleefd wordt
Moet kunnen maar daarentegen moet het ook kunnen om in ons koude kikkerlandje lekker (respectvol) met elkaar te sparren. Nog wel een vraagje inzake Marketingfacts waar je veel blogt. Wat maakt de kritische noten die men daar bij je bijdrages plaatst anders dan op HR.log? Anyway dank voor de bijdrages hier en succes met Recruitment Matters!
Een ding was ik het niet mee eens en dat is het anonieme reageren op columns en je aversie daartegen
@Jakolien: ik heb niets tegen kritiek, dat is iets dat me hier in de schoenen wordt geschoven wat simpelweg niet waar is. Ik heb er iets op tegen dat mij woorden in de mond worden gelegd die ik niet heb gezegd omdat mensen mij niet (willen) begrijpen. Als dat gebeurt, is dat mijn fout als auteur. Als ik het dan uitleg hoe ik het wel bedoelde, moet je er wel voor open staan dat zaken anders bedoeld zijn dan ze in eerste instantie over zijn gekomen. Dat is op marketingfacts een stuk meer dan hier (nog afgezien van het feit dat er een stuk beter gelezen wordt in mijn optiek). Daar is de kritiek doorgaans een stuk respectvoller en vooral minder persoonlijk en als die persoonlijk wordt, wordt er ingegrepen.