Werven via Internet en de wet.

5 Nov
2007

Op dit blog wordt door ingewijden erg enthousiast geschreven over de state of the art wervingsmethodes via de diverse virtuele netwerken op internet. Ook wordt regelmatig geschreven over het screenen van kandidaten via Google.
In een recent onderzoek van Manpower, waar managersonline.nl recentelijk over schreef, blijkt echter dat maar liefst 56% van de respondenten het nazoeken van hun gegevens op Internet onethisch vindt.
Tevens blijkt uit hetzelfde onderzoek dat slechts één op de tien mensen hun gegevens op een virtueel netwerk zet om werk te vinden.
Het is dus tijd om een en ander eens in een juridisch kader te gaan plaatsen.

Omdat er bij werving en selectie nog geen sprake is van een arbeidsovereenkomst, geeft het arbeidsrecht weinig aanknopingspunten. Maar een toetsing aan de sollicitatiecode van de NVP is wel een goed uitgangspunt.
Interessante artikelen uit de sollicitatiuecode. Artikel 1 lid 1 stelt ondermeer:

de arbeidsorganisatie vraagt van de sollicitant slechts die informatie die nodig is voor de beoordeling van de geschiktheid voor de functie;

en

de van de sollicitant verkregen informatie wordt vertrouwelijk en zorgvuldig behandeld; ook in andere opzichten wordt de privacy van de sollicitant gerespecteerd;

tevens in artikel 5.1:

Indien de arbeidsorganisatie inlichtingen over de sollicitant wil inwinnen bij derden en/of andere bronnen, vraagt zij hiertoe vooraf diens toestemming, tenzij zulks niet vereist is op grond van een wettelijk of algemeen verbindend voorschrift. De beoogde informatie moet direct verband houden met de te vervullen vacature en mag geen onevenredige inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer van de sollicitant.

Bij derden en andere bronnen verkregen informatie zal, indien relevant, met de sollicitant worden besproken.

Het is maar de vraag in hoeverre de code gevolgd wordt als een kandidaat op Google wordt nagetrokken. Wat doet een werkgever die ziet dat een kandidaat erg actief bezig is op een website waar een discussue woedt over Geert Wilders of Wouter Bos? Geen informatie die iets zegt over de geschiktheid van de kandidaat, wel informatie die wat zegt over de politieke voorkeuren.
En hoe zorgvuldig is een Werving en Selectiebureau dat informatie verzamelt op een virtueel netwerk? Wetende dat 90% van de mensen daar hun profiel niet hebben neergezet omdat ze op zoek zijn naar werk?
Hebben we het dan nog wel over werving? Naar mijn mening niet, dan hebben we het over head hunting, en daarvan hebben we toch soms een vreemde smaak in de mond.
Bij head hunting worden, zonder medeweten en toestemming van mensen gegevens over mensen verzameld en verwerkt. Volgens de definitie van de wet bescherming persoonsgegevens zijn persoonsgegevens gegevens die betrekking hebben op een geïdentificeerde of identificeerbare persoon. Persoonsgegevens mogen alleen maar in een bestand worden opgenomen als de betrokken persoon daar geen bezwaar tegen maakt. E-mail adressen, IP nummers, maar ook profielen op netwerksites zijn dus persoonsgegevens en die mogen dus niet zonder toestemming van de betreffende persoon worden opgenomen in een bestand. Naar mijn mening is head hunting (via netwerksites) dan ook in strijd met de wet.
Het ligt anders bij de vacaturesites, indien iemand daar zijn CV plaatst mag ter goeder trouw worden aangenomen dat hij of zij zijn gegevens plaatst om werk te zoeken. Het is wel de vraag of deze gegevens ook zonder toestemming in een ander bestand mogen worden opgenomen.
Tot op heden is er, voor zover bekend, nog geen klacht geweest over het gebruik van persoonsgegevens die onrechtmatig van internet zijn gehaald. Maar vooralsnog lijkt het erop dat het verzamelen van gegevens op Internet in het kader van de wet niet is toegestaan.

  • Auteur: Ad de Beer (Artikelen|Website)
    In: Algemeen
  • Tags: ,
  • Ik schreef hier pas geleden voor expand ook een artikel over met dezelfde bedoelingen: mensen laten nadenken over het gebruik/aanboren van gegevens en vooral over wat wenselijk is voor de kandidaat. Niet zozeer of het juridisch mag, maar meer of het (ethisch) verantwoord is. Daar kwam ongeveer hetzelfde uit: mensen hebben vaak 'liever niet' dat er gesnuffeld wordt.
    Het erbij trekken van de sollicitatie code van de NVP is ook een interessant punt.
  • Bij wet kan alles verboden worden, maar geen wet zal alles verbieden. Voor de rest ben je het helemaal eens met wat ik zeg zie ik!
  • Ad de Beer
    @Michel,

    Daarom is er ook de mogelijkheid om een geheim nummer te hebben. Daarom kun je ook aangeven dat je niet gebeld wilt worden door telemarketeers.
    Het lijkt me dus heel normaal dat je bij je linkedin of Xing profiel aan kunt geven dat je niet benaderd wilt worden door een headhunter.
    Als slechts 10% aangeeft dat hij of zij een profiel plaatst met als doel het vinden van werk, dan moeten er toch bellen gaan rinkelen bij recruiters en headhunters? Al moet ik zeggen dat ik het fatsoen van een aantal van deze dames en heren erg laag inschat.
    En, bij wet kan alles verboden worden.

    Maar in principe is er nog een andere vraag, zeker zo belangrijk. Is alles wat op de openbare delen van internet wordt geplaatst public domain? Naar mijn mening niet.
  • @Ad:
    Zoals gezegd is er een onderscheid tussen wroeten in iemands prive-leven en daar een gegevensbestand over aanleggen en iemands identiteit tegenkomen en diegene direct benaderen. Dat onderscheid is er ook voor de wet. Zo is het Zweedse arrest weer iets totaal anders: hier heb je het over publiceren van persoonsgegevens.

    'Zoeken' kan m.i. nooit bij wet verboden worden. Personen hebben zelf de controle te publiceren wat zij op internet willen publiceren en zodra anderen publiceren dan komt dat Zweeds arrest om de hoek. Wanneer je het zoeken naar informatie die met toestemming geplaatst wordt zou verbieden dan mag ik je naam ook niet in de telefoongids opzoeken.
  • Ad de Beer
    De NVP code is geen wet, de Politiek slaagt er maar niet in om deze code tot wet te verheffen.
    Maar dat hoeft ook niet voor mij.
    Ik kijk meer naar de ongeschreven regels, de waarden en normen van onze samenleving. In dat kader vraag ik me af of het netjes is om zonder medeweten van mensen te gaan wroeten in hun leven.
    Ik ben een jaar of wat terug eens benaderd door een headhunter en ik schrok me lam wat die man allemaal van me wist. Naam en geboortedatum, ok, dat is geen probleem. Maar hij wist de naam van mijn vrouw, kinderen, ja zelfs de naam van mijn honden!
    Waar ligt de grens.
    Want, hoe dan ook, verzamel je gegevens van mensen dan leg je een persoonsregistratie aan en daar is de wet duidelijk over, dat mag alleen maar met toestemming van de betreffende persoon. Slechts zeer weinig administraties zijn van deze wet uitgezonderd. Er is zelfs een arrest bekend van een Zweedse mevrouw die te goeder trouw de namen, telefoonnummers en emailadressen van het bestuur van een club op Internet had gepubliceerd en daarvoor veroordeeld is.
    Omdat ik momenteel meen waar te nemen dat er een omslag gaande is naar headhunting via de nieuwe media, denk ik wel dat deze discussie gevoerd moet worden. Misschien is het wel goed dat de netwerken bij de plaatsing van een profiel expliciet laten vastleggen of betrokkene zijn profiel openstelt voor headhunters.
    Met betrekking tot het Googlen naar gegevens zou ik een wettelijk verbod om dit te doen zonder de betrokkene te informeren toejuichen.
  • @Bas: Ik verwees naar het Hyvesonderzoek algemeen om te zeggen dat er meerdere onderzoeken gedaan worden. Natuurlijk zegt dat onderzoek (en ik) niet dat elke Hyver open staat voor benadering.

    De sollicitatiecode is geen wet. Zei ik dat ergens?
  • @Michel: het onderzoek dat je aanhaalt waarin Hyvers het niet erg vinden benaderd te worden voor een baan moet wel even genuanceerd worden. Als we het over hetzelfde onderzoek hebben (ik ken er maar één specifiek over werven in Hyves, anders heb ik iets gemist) is het zo dat 40% van de Hyvers open zou staan voor een baan aanbod, ook via Hyves. Dit is gelijk aan de gemiddelden van Nederland en b.v. ook bij Ebay/marktplaats (waar ik laatst cijfers van kreeg). De belangrijkste nuance is natuurlijk dat het wel een baan op maat moet zijn, wat erg lastig is op basis van een hyves profiel.

    Verder ben ik het met je eens dat Linkedin en Xing veel gebruikt worden voor je carrière, maar dat wil zeker niet zeggen dat al deze mensen open staan voor een nieuwe baan. Ook daar dien je, zoals je zelf al zegt, niet van uit te gaan en toestemming te verzamelen.

    Maar sinds wanneer is de NVP sollicitatiecode een wet? Naar mijn beste medeweten kan je die onderschrijven, maar is dat geen verplichting toch?
  • Ad, het wordt niet helemaal duidelijk aangehaald in je artikel, maar op dit blog wordt juist benadrukt dat Googelen van sollicitanten niet gepast is en je er vooral heel zorgvuldig (conform NVP sollicitatiecode mee moet omgaan).

    Het onderzoek van Manpower is voornamelijk gericht op het Googelen van sollicitanten en search naar kandidaten (online werving) is een ander verhaal. Andere onderzoeken laten bijvoorbeeld zien dat Hyvers het niet erg vinden als ze benaderd zouden worden met een baanaanbod.
    Ook lijk je sociale netwerken te makkelijk op een hoop te gooien. Niet op alle, maar het is dus wel degelijk mogelijk, wordt een profiel aangemaakt voor de carriere. Kijk bijvoorbeeld eens naar LinkedIn en Xing.

    Met de opmerkingen over Googelen zijn 'we' het hier volgens mij allemaal eens (ik heb nooit iemand het tegendeel horen beweren).

    Vervolgens heb je het wel over online werving en de gegevensverwerking. De wet klopt natuurlijk in deze, maar je legt het wel verkeerd uit in mijn ogen. Via sociale netwerken ben je niet als dusdanig gegevens aan het vastleggen en verzamelen. Sociale netwerken bevatten te weinig gegevens voor een 'CV'. Als goed netwerver vind je iemand online en stuur je een keurig berichtje met de vraag of diegene open staat voor een baanaanbod en of daarover gesproken kan worden. Zodra iemand daarop ja zegt werk je onder dezelfde omstandigheden als dat iemand zijn CV plaatst op Monsterboard: iemand geeft jou zijn/haar CV gegevens en daar dus toestemming voor.
    Dit is in mijn ogen vergelijkbaar met iemand in de trein horen praten en daarop inhaken met de vraag of je niet onbeleefd bent. Je verzamelt pas na toestemming. Diegene kan het vervelend vinden of juist heel leuk (onafhankelijk van het onderwerp) dat je hem / haar aanspreekt en dat nog eens afhankelijk van de wijze waarop. Maar illegaal is het niet om hem / haar aan te spreken op basis van de openbare informatie.

    Het is goed om deze zaken continu tegen het licht te houden of het klopt wat je doet. Dat doet menig goed recruiter en zouden er veel meer moeten doen. Het is ook goed dat jij het tegen het licht houdt, maar een en ander mag wel wat nuancering ;-)
blog comments powered by Disqus

Werving en Recruitment is Digg proof thanks to caching by WP Super Cache