Gelijkheidsbeginsel bij auto van de zaak?
In het FD vandaag een pleidooi voor een proefproces over de auto van de zaak. Dit i.v.m. de voorgenomen maatregel om milieuvriendelijke auto’s minder zwaar te belasten. Nu is de definitie van milieuvriendelijk natuurlijk discutabel (wat Ad de Beer hier ook meteen zal stellen), maar in beginsel vind ik dit een uitmuntend plan (sterker, ik heb het bij dhr. De Jager voorgesteld). Mits uiteraard goed uitgevoerd en dat milieuvriendelijkheid ook echt milieuvriendelijke is.
Echter de auteur, dhr. Jaap Stumphius is senior adviseur Van de Geijn Partners bv, stelt dat het niet kan i.v.m. het gelijkheidsbeginsel.
Denken wij ons twee auto’s in, A en B, die qua aanschafwaarde (30.000 euro), comfort en prestaties vergelijkbaar zijn. Het enige verschil tussen A en B zit in de milieuprestatie. Hun berijders, Aa en Bee, hebben een vergelijkbaar privégebruikspatroon. Kortom, de inkomenswaarde van het privévoordeel lijkt in alle opzichten even groot. Maar terwijl Aa 4200 euro bij zijn inkomen optelt, moet de minder milieuvriendelijke Bee voor hetzelfde genot 7500 euro, bijna 80 procent meer dus, per jaar bijtellen.
Wat nu als Bee tegen dit forse verschil bezwaar maakt? Welke rechter kan hem ongelijk geven als hij zich beroept op het gelijkheidsbeginsel?
Tja, wat is gelijkheid? En beter: wat maakt het uit? Als de één veel milieuvriendelijker is dan de ander is er toch geen gelijkheid?
Gerelateerde artikelen:
- Een bijzondere zaak Via het blog van Jort Kelder kom ik op de...
- Groene, duurzame of milieuvriendelijke vacatures Groene, duurzame of milieuvriendelijke vacatures (personeelslog)...
- Vriendin van de zaak? De onderstaande cartoon heb ik altijd bijzonder leuk gevonden en...
- Dubbele lease auto van de zaak Niet één, maar twee lease auto’s. Een uitzendbureau (geen naam...
Ja, wat is een milieuvriendelijke auto?
De labels die we momenteel zien hebben betrekking op relatieve uitstoot van CO2 en dat is maar een zeer beperkte visie. Kijk ja naar de totale lifecycle van een auto, vanaf de eerste pen op papier tot volledige destructie van het laatste model, dan krijg je heel andere uitkomsten.
Ik denk ook dat het beter zou zijn om het begrip “milieu vriendelijk” te laten toetsen door de rechter en als blijkt dat de gebruikte definitie onduidelijk is of zelfs helemaal onjuist, dan kan de hele wet op de helling. Wetend dat de doorsnee ambtenaar dan weer 10 jaar nodig heeft om een nieuwe definitie te ontwikkelen, zit ik dan in ieder geval tot mijn pensioen goed.
Ik ben het met je eens dat het gelijkheidsbeginsel hier niet van toepassing is, we hebben het per slot over auto’s die op één punt verschillen.
Het probleem dat ik heb met het wetsvoorstel is dat het weer eens van een te beperkte kijk op het werkelijke probleem gaat, wat mij weer overtuigt van het feit dat het gewoon opnieuw een besluit is om op een makkelijke manier extra geld in de bodemloze put van Bos te kunnen krijgen. Maar dat is een andere discussie.
Al surfend stuit ik plotseling op jullie reactie op mijn FD-artikeltje. Beetje laat misschien maar toch even een reactie. Ik ben de laatste om te stellen dat de auto’s A en B gelijk zijn – en ik ben er een voorstander van om het milieu een fiscaal duwtje in de rug te geven. Maar: bij de fiscale bijtelling hebben we het over de inkomstenbelasting. En de IB belast geen auto’s (de vermoedelijke denkrichting van het ministerie, die ik ook in de reactie van Bas terugzie) maar alleen inkomens. En dus moet je je afvragen voor welk inkomen een auto van de zaak staat. En daarin verschillen A en B niet – dat is mijn punt. Financien moet het gewenste verschil maken met de belastingen die daadwerkelijk op auto’s drukken: BPM, wegenbelasting en brandstofaccijns. Mogelijkheden genoeg!
@Jaap: interessant en dank voor de reactie. Maar er zit toch al een verschil in de belasting van de auto van de zaak? Namelijk op basis van de cataloguswaarde heb je een andere bijtelling. Dat zou volgens jouw theorie dus ook niet kunnen, of sla ik nu volledig de plank mis?
Bas, volgens mij zou het zo juist moeten werken. Ik ben om mijn voorbeeld duidelijk te maken uitgegaan van twee even dure auto’s. Maar stel nu dat de BPM voor milieuvriendelijke auto’s flink lager wordt dan die voor (nu nog) ‘gewone’ auto’s. Dan wordt de milieuvriendelijke auto in de showroom goedkoper. Dat kan en mag (ik veroorloof me hier een normatieve opmerking) wat mij betreft. Wie op eigen kosten milieuvriendelijk rijdt is dan goedkoper uit. En wie rijdt in een milieuvriendelijke auto van de zaak spaart daarmee dus minder uit en heeft een lagere inkomensbijtelling: namelijk 25% van de lagere aanschafprijs. Dat is prima. Maar niet het percentage selectief omlaag doen. Inkomen is inkomen.
@Jaap: Mijn punt met mijn vraag was dus dat je het nu toch al doet, op basis van de niet even dure auto’s. Daar gaat het gelijkheidsbeginsel toch al het raam uit?
En aangezien je dan percentages krijgt van bedragen, wat neerkomt op relatief kleine bedragen, vind ik het op zich een hele goede regelening (sterker… ik heb Jan Kees de Jager deze regeling voorgesteld). Maar dat terzijde.
Het probleem zit hem vrees ik meer in de vraag: wat is nu milieu vriendelijk
Bas, met het risico van in herhalingen te vervallen: ik ben geen tegenstander van milieuvriendelijke fiscale maatregelen, doelmatige differentiatie is prima. De strekking van mijn stukje in het FD was slechts dat deze specifieke oplossing binnen de context van de inkomstenbelasting problematisch is. In die beperkte context heb ik het begrip gelijkheidsbeginsel gehanteerd: voor twee even dure en functioneel gelijkwaardige auto’s is het verschil in inkomenswaarde (de belastinggrondslag heet officieel: “het privé-voordeel voor de werknemer”) niet hard te maken.
Beste Bas,
Ik kan het niet nalaten even een oude koe uit de sloot te halen. In het FD van gisteren (3 sept 2009) schrijft prof. L. Stevens een column over de bijtelling, waarin hij precies het punt van het gelijkheidsbeginsel naar voren haalt als probleempunt. Helaas zijn gelijk hebben, gelijk krijgen en gelijk zijn verschillende dingen – dus blijven we gewoon betalen.