Steeds vaker hoor ik dingen die mij weer verbazen over de snelheid waarop zaken veranderen en de manier waarop studenten en kinderen die opgegroeit zijn met de technologie die wij geleerd hebben tegen de wereld aankijken. Ook zie ik hoe bepaalde zaken veel dieper al in de normale wereld geworteld zijn dan ik verwacht had (bijvoorbeeld in mijn niet echt technologie gedreven familie).

Dan realiseer ik me dat de nieuwe toetreders tot de arbeidsmarkt toch heel anders tegen de wereld aankijken dan de nu al 25 plussers. Het zijn nadrukkelijk niet mijn uitspraken, maar die van vrienden, (oud) collega’s en zakenpartners. Aanvullingen zijn van harte welkom in de reacties.

“Laatst was onze telefoon stuk, had ik de oude van zolder gehaald. Vraag mijn zoon (5): pappa, is dat een nieuw soort toestel? Nee zeg ik, dat is ons oude, hoezo vraag je dat? Nou, er zit een draad aan, dat hebben telefoons toch niet?” (zakenrelatie)

“Had ik laatst zo’n leuke Fisher price telefoon gekocht voor mijn neefje. Zeg ik, zullen we telefoontje spelen? Ja zegt hij. Dus ik: tring tring, pakt hij de afstandsbediening op: hallo…..?” (oud collega)

“E-mail, dat is toch voor opa’s, dan weet je niet of iemand je negeert of dat hij gewoon niet online is” (student tijdens gastles)

“Hoe moet je in deze tijd dan nog een vriendin vinden als je geen MSN messenger hebt? Ik bedoel, hoe onderhoud je anders contact” (vriend, 30 gepasseerd, drie jaar geleden)

“Tja, toen ik 7 jaar geleden een vriendje had ontmoet via het internet en mensen vroegen hoe wij elkaar kennen was ik daar heel vaag over, dat drufde ik eigenlijk niet te zeggen, nu is dat de normaalste zaak van de wereld” (cursist)

“Goh, één van je neven heeft eindelijk een vriendin. Oh, waar heeft hij die vandaan? Tja, wat denk je, internet natuurlijk” (mijn moeder)

“En dan zoek je die dus op op linkedin. En als die daar geen profiel heeft, nou, dan weet je zeker dat het geen geschikte kandidaat voor ons is” (zakenrelatie)

“Tja, het was zo vervelend, één tante had geen e-mail en daardoor miste ze alles wat er in de familie gebeurde, dus we hebben d’r nu maar een oude PC gegeven en mail en internet erop gezet, dan is ze tenminste ook weer op de hoogte” (oom)

“Hoe ging dat dan PG?” … PG? …. Pré Google?”

“Goh, ik ben toch echt benieuwd hoe je als stagiaire vroeger, voor het internet, aan je informatie kwam. Hoe vond je bijvoorbeeld mogelijke leveranciers?” (oud stagiair)

“Mijn dochter, studente, heeft meer nummers in haar mobiel dan ik, en ik heb al honderden nummers in mijn telefoon. Ze heeft er dan een stuk of 400 of zo. En als dus iemand belt die er niet in staat, neemt ze niet op, die praat maar gewoon met de voicemail, want als ze niet weet wie er belt, wil ze dus niet met die persoon spreken” (zakenrelatie met extreem netwerk)