Misschien vergis ik me met een aantal dagen maar volgens mij is het ruw geschat 15 keer gebeurd. Zoveel keren mocht ik een opwindende droom beleven: geld verdienen maar er helemaal niets voor hoeven te doen. Kilo’s euro’s, mijn gewicht in monetaire middelen, werden me zomaar in de trainersschoot geworpen. Anders uitgedrukt: het geneugte om je even John Fogerty te voelen. De man schreef ooit Proud Mary en kan vanuit zijn bedstede zijn bankrekening iedere dag weer zien aanzwellen.
15 keren werd ik nipt opgebeld dat er voor het voorziene optreden geen levend publiek was. Ik werd betaald maar wegens zand in de geoliede organisatorische ketting kon de training of begeleiding niet doorgaan. De allereerste keer vond ik dat reuze. Stel je voor: terwijl je je tuingras aan het inkorten bent krijg je gewoon doorbetaald. Als het me nu overkomt vind ik het vooral jammer van de centjes.
Hier is een kleine bloemlezing van de redenen voor de annulaties:
- er is een staking
- we krijgen geen groep samengesteld, vandaar …
- er is te veel werk, en u begrijpt …
- er is te weinig werk, er zal dus niemand zijn …
- de chef heeft zijn mensen opgevorderd, ik begrijp het zelf niet …
- er is een delegatie uit ons moederbedrijf in Korea geland deze namiddag en er is crisisberaad, dus …
- van de voorziene 7 deelnemers werken er nog maar 2 bij ons, bijgevolg …
- een of andere # ^[ !!!&@ heeft de deelnemers te laat uitgenodigd
- nog een andere een of andere #&´´“!!??? {} is totaal vergeten de deelnemers uit te nodigen.
Michel Rijnders
Is het dan ook niet zo dat de begeleiding van het bureau te wensen overliet? Ook voor de training contact houden en het logistieke proces begeleiden. Dat had in ieder geval de laatste items kunnen voorkomen.