De meeste artikelen in het nieuws met betrekking tot de Randstad Werkmonitor van augustus richten zich op de uitkomst dat wij in Nederland steeds meer onbetaald overwerken. Ruim de helft van de medewerkers werkt structureel over. Gemiddeld drie miljoen Nederlanders werken 7 uur meer dan hun contract en een groot gedeelte wordt hiervoor niet betaald of gecompenseerd. Daarnaast ervaart 20% van de Nederlanders de werkduk als te hoog.

Een mooi voorbeeld van dweilen met de kraan open zoals de andere resultaten uit de monitor ook laten zien. Het overwerk komt grotendeels doordat er een hoge uitstroom is. Logisch, vind jij dat je betaald dient te worden voor je werkuren en is je baas het daar niet mee eens en/of ervaar je een te hoge werkdruk dan is het in de huidige arbeidsmarkt voor een grote groep vrij makkelijk om naar een andere werkgever te gaan. De arbeidsmobiliteit neemt toe en de achterblijvers in het bedrijf ervaren nog meer werkdruk en worden gevraagd voor meer ‘gratis werk’.

De werkgevers zijn aan het dweilen met de kraan open. De focus ligt voornamelijk op het instroomprobleem en men blijft personeelsbehoud op de tweede plaats zetten. Medewerkers vinden de doorgroeimogelijkheden te beperkt en zijn juist switch-bereid om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Die medewerkers zien dit in het algemeen zelf zeer goed en leggen de vinger op de zere plek: ”werknemers hebben de indruk dat werkgevers onvoldoende doordrongen zijn van het belang van behoud van personeel.”

Ik vraag mij af waarom werkgevers dit duidelijk nog steeds niet willen inzien. Als de knikkers van de tafel vallen dan kan je beter proberen ze op de tafel te houden dan steeds nieuwe neer te leggen.
Dat werkgevers dit nog niet voldoende doorhebben blijkt ook wel uit de uitkomsten met betrekking tot de onderhandelingspositie. Werkgevers hebben die positie voornamelijk verbeterd op het gebied van salaris en secundaire arbeidsvoorwaarden. Promotie-/doorgroeimogelijkheden staan niet erg hoog op de agenda.

Met de arbeidsvoorwaarden kan je wellicht een deel van het personeel behouden maar daarmee houd je meestal niet het beste en meest gemotiveerde personeel met de gewenste motieven.

Een hoop medewerkers zijn bereidwillig om aan een nieuwe baan te beginnen maar ze ondernemen niet heel veel actie, een beperkt deel solliciteert actief en uiteindelijk is slechts 10% daadwerkelijk van baan veranderd. Dat is makkelijk scoren voor de concurrerende werkgevers wanneer dit gebaseerd is op (financiele) verworven zekerheden: een enorme pool aan latent werkzoekenden kan vrij makkelijk overtuigd worden dat men in alle opzichten, en dan voornamelijk in doorgroei en ontwikkeling, er op vooruit kan gaan.