De warme jas van betutteling…

Eerder is er op dit log al aandacht besteed aan het steeds verder vervagen van de nog slechts iele grens tussen werk en prive. Met het geaccepteerde ontslag van een te dikke scheepskok lijkt de toon van de toekomst definitief gezet: dik is ‘not done’.

De betutteling heeft zelfs al een formele jas aangemeten gekregen. Natuurlijk alles in het kader van de arbeidsproductiviteit. Geheel in de trend van collectieve verantwoordelijkheid bij het behoud van ‘de norm’ pakke men individuele onverantwoordelijkheid gemeenschappelijk aan. Hopla! In het gareel. Geheel legitiem. Immers, ‘den dikken mensch’ (of beter: de in de ogen van mainstream ongezond levende mens) zal eerder bezwijken onder de gevolgen van hoge werkdruk en stress.

Maar waar ligt hier eigenlijk het probleem? Het is niet meer de mens die de norm uitmaakt. De mens, links en rechts door deze onverbiddelijke norm ingehaald, moet in het keurslijf van de eenheidsworst gaan passen. Ik zou zeggen: wie de worst past trekke hem vooral aan. Maar hou het ook een beetje‘leuk’ met zijn allen.

Geen gerelateerde artikelen.