Leiderschap.
Een leider is als een gids, hij/zij begeleid mensen, vaak door het (nog )onbekende heen op weg naar een ruimer bewustzijn in zelfrealisatie. De leider of gids is voorloper en mag mensen begeleiden in hun persoonlijke groei, zonder hen in de weg te staan.
Het vergroten van ons bewustzijn zorgt voor de kennismaking met de kern van onszelf.
Zolang wij onze leiders nog steeds als toezichthouders inzetten, zal ons rendement op onze investering, middelmatig blijken te zijn.
We staan liever uren lang per dag in de file, dan dat managers hun personeel vertrouwen geven en flexibel thuis werken, actief ondersteunen.
Zolang we onze mede-eigenaren nog als medewerkers inzetten, zal dit niet het optimale resultaat tot gevolg hebben. De verantwoordelijkheden, kennis en vaardigheden van onze medewerkers zijn in het dagelijkse leven vaak groter dan binnen veel onze organisaties wordt toegestaan. Denkt u maar aan de aanschaf van een eigen woning, opvoeding van kinderen of een voorzitterschap van een vereniging. Dat veel ondernemers dit rendement, dus winst laten liggen, is gewoon onnodig.
Vanuit eraring weet ik, dat de combinatie coachend leiderschap met mede/eigenaarschap een extra factor van betekenis is voor de bedrijfswinstdoelstelling. Met het oog op de razendsnelle economische ontwikkelingen in Azië en India geen sinecure, zou ik zo zeggen.
Maar ook indien de invloed van deze grootheden zich niet zouden laten gelden, zijn wij het gewoon waard om optimaal te groeien.
Van toezichthouder tot coachend leider en van medewerker tot mede-eigenaar. Klinkt dit u als muziek in de oren? Ontplooi dan initiatieven zet dit onderwerp op de agenda van het werkoverleg of doe er wat mee in de Ondernemingsraad, in samenwerking met uw Directie en uw HR Manager. Autonomie benutten binnen onze organisaties voorkomt indirecte kosten en zorgt voor extreme groei. Dus geen efficiëntiegroei van 3% per jaar, maar 30% in drie jaar. Dat is mogelijk en nog veel meer, als uw medewerkers echt het verschil mogen maken.
Geen gerelateerde artikelen.
Niet alleen Wouter Bos gaat dus 40 jaar terug in de tijd!
Hallo, we leven in 2007!
vergeten het mailvakje te klikken
Ik zie inderdaad veel meer een rol voor coachend leiderschap: de manager kan inhoudelijk nu eenmaal niet meer kennis hebben dan de mensen op zijn afdeling, dat zou de nodige hoeveelheid zelfstudie alleen maar vergroten. Door enerzijds werknemers de autonomie te geven om ergens het meeste van te weten en door anderzijds de manager in te zetten als begeleider, kun je je personeel meer motiveren en zet je hun beider tijd efficienter in.
@Albert
Bedoel je in je derde alinea ‘nog niet’? Anders volg ik je niet.
@Ad
Wat bedoel je? Vindt je dit achterhaald?
Ja, is echt iets uit de jaren ’60 en ’70.
Empowerment, arbeiderszelfbestuur, allemaal achterhaald.
Ik krijg steeds meer het gevoel dat we in een retro-tijd terecht komen, de ideeën van de jaren ’60 komen weer bovendrijven.
Als we dan over 3 jaar in 1974 aangekomen zijn, kunnen we misschien Duitsland in de finale wel kloppen?
Maar ja, de zakenkennis, de feitenkennis van de mensen hier valt me wel tegen.
@Ad: alles gaat in golven en we zitten in een retro tijd. Ook qua management beelden, tenminste, velen. Albert draagt hier zijn mening uit, net als ik, Michel en jij in de comments. Ik zie niet heel veel feiten staan in zijn stuk, dus je opmerking m.b.t. feitenkennis kan ik niet echt plaatsen. Dat je het achterhaald vindt, tja, dat is jouw goed recht. Ik denk zelf dat dit ook bekend zou moeten zijn, maar heb maar al te vaak gemerkt in mijn vorige werk dat het totaal onbekend is.
Hey Ad,
Ik heb geleerd niet op de man te spelen, maar op de bal.
Vriendelijke groet,
Albert
Chris,
Ja, dat bedoel ik, dank voor de toevoeging.
Vriendelijke groet,
Albert
Albert,
Ik was een verdediger type Israel, Lazeroms.
De bal mocht me voorbij gaan, de man niet.
In die tijd bestond de rode kaart nog niet (pas op het WK in Mexico ingevoerd) dus zag ik wel eens het vingertje van de scheids.
Ik beschouw je opmerking als een gele kaart. Maar ja, zo ben ik, direct en duidelijk.
Beeldspraak van de bovenste plank hier.
Ad, als iemand die nog maar net komt kijken ben ik benieuwd of je heel kort kunt samenvatten waarom we 40 jaar geleden van deze visie zijn afgestapt? Werd het allemaal te soft? Voor mij zijn deze ontwikkelingen namelijk nieuw.
De jaren ’60 stonden in het teken van veranderingen. De oorlog was voorbij, de economie draaide op volle toeren en er was een generatie die zich bewust was van de maatschappij. De eerste jaren na de oorlog hadden voornamelijk in het teken van het herstel gestaan, hard werken dus. Maar een oorlog is goed voor de economie, niet alleen omdat er veel hersteld moet worden, maar ook omdat een oorlog nieuwe technologiën oplevert. Dankzij de tweede wereldoorlog kennen we kernenergie en raketten. De Duitsers hadden daarvoor met de Volkswagen en de autobahn al laten zien wat mobiliteit kan betekenen.
Een groeiende economie maakt ook de denkers, de filosofen weer actief en zo ontstond in de jaren ’50 het denken over de arbeidsorganisatie. Niet op het organisatorische vlak, maar het inzetten van de mens in die organisaties. Eerder hadden alleen Marxks en Engels daar wat aan gedaan, maar opeens zijn er veel onderzoekers en filosofen die zich bezig gaan houden met de mens als sociaal wezen, de mens als arbeider, de mens in een arbeidsorganisatie.
Het besef dat een mens zijn zelfstandigheid, zijn verstand, zijn wil en zo voorts nog steeds heeft als hij de poorten van een bedrijf binnengaat, begon post te vatten. Het besef dat macht beter gedeeld dan worden, dat gezag beter is. Het zijn allemaal zaken die in deze tijd post begonnen te vatten. Er werd ontzettend veel over gepubliceerd, in ons land bijvoorbeeld door Mauk Mulder.
De sociale revolutie, die in 1968 van Parijs een verlichte stad maakte en van San Francisco een bloemenzee waar de Keukenhof een puntje aan kan zuigen, versnelde het proces. Woodstock, waar 300.000 mensen in liefde samenleefden, samen plezier hadden, het zijn allemaal tekenen uit die tijd.
Uit die tijd komt dan ook de filosofie dat een leider geen gebruik moet maken van macht, maar mensen moet helpen een doel te bereiken. Het coachend en faciliterend leiderschap was geboren. Om vervolgens door te slaan.
Onderwijzers gingen op hun lessenaar zitten en alle kids moesten voortaan Jan tegen hem zeggen. Repect, de basis voor een samenleving met waarden en normen, verdween daardoor. Er was geen sprake meer van macht van de leiding, nee, de mensen die eerst geleidt werden namen de macht over.
Macht is zo iets als de De Ring uit de Ban van de Ring, je wilt het hebben en als je het hebt neemt het bezit van je. Tolkien zag dat al. En dat gebeurde.
Arbeiderszelfsbestuur, als eerste in Nederland bij de uitgever van Electuur, met als gevolg een dreigend faillisement. Managen vraagt nu eenmaal competenties die niet iedereen heeft. Het werd duidelijk dat er toch mensen nodig waren die leiding geven, die lijnen uitzetten, die een visie hebben.
Natuurlijk zijn er wel wat dingen overgebleven. Coachend leiderschap is er een van. Ook is de rol van de personeels afdeling veranderd. In de jaren 70 was het PZ die de werknemer beschermde tegen de grote boze bazen. Mensen, medewerkers, kwamen hun vergaal doen of halen bij PZ waar dagelijks vele dozen Kleenex werden volgesnottert. De OR heeft de beschermende, toetsende taak overgenomen. De primaire personeelszorg is in de lijn. Zo gaat het met dit soort bewegingen, het slaat door, komt terug en zoekt dan zijn rustpunt. Als de slinger van Faucault.
Helaas zijn veel mensen blijven hangen in die geweldige tijd en willen ze niet zien dat de wereld verder veranderd is, willen ze niet zien dat onze idealen, een wereld van gelijkheid, broederschap, naastenliefde, vrede, niet kan bestaan. We zijn niet allemaal gelijk, we hebben allemaal verschillende idealen. Er zijn mensen die vol zitten van negatieve energie.
Terwijl ik dit aan het schrijven ben bedenk ik me een paar dingen.
Op de eerste plaats dat ik in een tijd heb geleefd waarin de wereld gevormd is. Net oud genoeg om van die geweldige economische boost net na de oorlog te hebben genoten. Die tijd draag je mee, dat pakt niemand je af.
Maar daarnaast eens kijken naar deze tijd. De Einstein generatie, goed geinformeerde jeugd, leergierig, filosofisch. Ze denken na over hun leven. Ze willen niet al hun tijd verdoen met werken, maar ook genieten.
Is het eigenlijk niet net zo’n generatie als toen?
Wilden wij ook geen vrijheid, hadden we ook niet lak aan alle regels? Riepen we ook dat we geen werk wilden, maar dat we wilden leven?
De economie giert, de jeugd is bemiddeld, de jeugd is geïnformeerd.
Wie weet komen ze daarom wel op dezelfde ideeën als “wij†vroeger?
Is dit de oorsprong van de retro?
Komt er weer een generatie voetballers als Cruyff, Keizer, Swart, Van Haneghem?
Laat deze generatie dan wel kijken naar wat wij geleerd hebben. Kijk naar de gevolgen en laat Holzenbein niet die 16 meter binnen lopen.
Beetje uitgebreid, ik hoop dat mijn punt duidelijk is.
Zeer interessante reactie die ik met plezier heb gelezen. Mijn complimenten. Als ik de situatie zo lees, dan lijkt die inderdaad op wat zich nu voltrekt. Een groeiende economie, met een jeugdige groep werknemers die, vanuit een luxesituatie ten opzichte van de generatie daarvoor, een andere visie heeft op de arbeidsmarkt en deze daardoor anders benaderd.
Ik denk dat mensen, in reactie op hun situatie, via uitersten steeds de gulden middenweg proberen te vinden. Daardoor ziet een ontwikkeling ten opzichte van 1 term, nu bijvoorbeeld de zachtheid of hardheid van de manier van leidinggeven, er uit als een golfbeweging. De verandering van de situatie, zoals een oorlog, of economische vooruitgang op basis van nieuwe technologie, is een stimulans om een nieuwe golf in beweging te zetten. Zodra de golf te diep zinkt en niet meer efficient lijkt te zijn, begint de lijn weer te stijgen.
Door vervolgens deze ontwikkelingen steeds bij te houden, zoals jij nu post over wat er *toen* gebeurde en ik over hoe ik het nu zie, kun je reflecteren op de situatie en daar adequaat op reageren. We hebben nu meer kennis van de effecten van coachend/begeleidend leidinggeven en zullen dit op een andere manier oppakken dan toen, op basis van kennis van toen. En zo ontwikkelen we ons verder.
Idealistisch, zeker, maar hopelijk ook waar. Fijne discussie dit!
Beste Ad,
Ik miste je inhoud, dat heb je recht gezet.
Ik ben voorstander van de dialoog. Een discussie is zinloos, ik heb namelijk 60 kg gelijk hier in mijn gang staan, waar niemand wat aan heeft.
Vriendelijke groet,
Albert
Ik wilde net zeggen: be nice, maar is gelukkig niet nodig :)
Alles gaat altijd in een golf beweging. Mode (laatst kwam mijn tante een set pumps uit d’r jeugd tegen op d’r zolder, d’r dochter vond die helemaal mooi, retro :)
Zo ook met leiderschap en met b.v. het opvoeden van kinderen. De huidige generatie lijkt denk ik veel op die uit ‘de hippie tijd’ met het grote verschil van aids vrees ik (geen free love meer, te gevaarlijk) en met teveel geld (toen deelde men vaak armoede, nu is men te rijk, dat brengt andere problemen met zich mee).
Wat betreft coachend leidinggeven, ik denk dat het weer ‘helemaal in’ is. Ik zie dat organisaties waar een baas zich opsteld dat hij een facilitator is het meestal beter doen dan waar hij/zij een sturende kracht is.
Bas,
In de jaren ’60 hadden we ook AIDS, alleen kenden we het toen nog niet. Daarnaast hadden we een hoop andere ziektes, die nu zowat zijn uitgeroeid (mede dankzij AIDS).
Het grote verschil met de jeugd van nu is dat wij respect hadden voor onze ouders en de maatschappij.
Als er bij het voetbal wat gebeurde, kwam de voorzitter voor ons vak staan en zei: “en nu is het afgelopen, anders wordt ik boos, dus jongens, geen kauwgom meer gooien!”
Ging je echt te ver dan mocht je mee naar het politieburo en kreeg je daar een pak slaag.
Door de versofting van de maatschappij gaat dat niet meer. Als nu een agent nog het lef heeft om zijn wapenstok te grijpen, dan kan hij voor interne zaken verschijnen en is hij vier dagen bezig met het schrijven van een rapport.
Coachend leiderschap, ja, ik geloof erin, ik doe het, maar ik doe het al jaren. Het is niets nieuws.
Maar het is situationeel. Ik denk niet dat een leider van onze jongens in Afganistan zich coachend opstelt. Daar is hierarchisch leiderschap weer belangrijker. Soms coachen, soms gewoon op basis van macht ingrijpen en sturen.
In ons land met het doorgeslagen poldermodel, waar iedereen een mening heeft en die ook uit, leidt je anders dan in Polen, waar mensen nog gewend aan het geleide systeem van het socialisme. Daar moet je echt niet met coachend leiderschap aankomen.
@Albert.
heb je maar 60 kilo? Ik heb zoveel dat ik pas nog een partij op marktplaats heb aangeboden :)
@Ad: daar heb je helemaal gelijk in, het is situationeel wanneer je coachen en wanneer je leidend moet zijn. Bij professionals (lees hoger opgeleiden) is het in de meeste gevallen coachend lijkt me.
En je hebt gelijk dat de maatschappij te soft is geworden. Fouten toegeven of mensen wijzen op fouten gebeurt gewoonweg niet meer. Men kan niet toegeven de mindere te zijn, dat is ego-technisch vaak een probleem. Dan heb je ‘andere kwaliteiten’. En aso gedrag op b.v. het voetbalveld, tja, het is allemaal een gevolg van het feit dat ouders ervan uitgaan dat hun kinderen onfeilbaar zijn en ze het alleenrecht hebben op opvoeding. Volgens mij kan je dat enkel hebben wanneer je kinderen ook nooit buiten komen, anders heeft de maatschappij een corrigerende factor.
@Bas
Ook professionals zijn gewone mensen. Meestal wel met een hoge dosis selfmanagement en een nog grotere dosis eigenwijsheid. Soms moet je die mensen behoorlijk hierarcisch sturen.
De uitwassen van de huidige maatschappij wijt ik maar voor een deel aan de ouders, niet omdat ze de onfeilbaarheid van de kinderen, maar omdat ze geen tijd besteden aan de kinderen. Vaak wordt te creche al besproken twee weken voordat het kind wordt verwekt en gaat moeder een week na de bevalling aan het werk.
het kind komt dan bij wat heet “professionele opvoeders” en juist daar is de softheid troef. Daar zit het grote verschil met “vroeger”. Bij mij op school waren de fraters tenminste nog echte sadisten die zeer bekwaam waren in het uitdelen van lijfstraffen, ze waren niet voor niets in het zwart gekleed. Deed je wat fout, dan kon je op een flink pak slaag rekenen en als je geen masochist in de dop was, dan keek je wel uit.
Er was geen wet die de opvoedkundige tik verbood, dus ook thuis kon je rekenen op wat meer tucht dan nu.
Als een kind nu in de fout gaat dan gaat de onderwijzer eens met de ouders praten om te vertellen hoe zielig het manneke of meiske wel is. Gaat het door dan krijgt het kind ADHD op zijn voorhoofd getatoeëerd en komt er weer een lading hulpfverleners aan om het kind in de watten te leggen.
Juist die professionele opvoeders hebben door hun totaal verkeerde aanpak de maatschappij verpest.
Als ik de reacties van Ruud Vreeman lees op het vernielen van een compleet voetbalstadion door ontspoorde marokanen dan zie ik daar enkel weer meer bewijzen voor. Als een Goog dan ook eens beweerd dat het ONZE schuld is, wij noemen die jongens KUT marokanen en daarom gaan ze zich gedragen als KUT marokanen. dan zijn we weer terug bij de jaren ’60.
Ook toen dachten deze lieden dat de russen hun SS20 raketten wel zouden ontmantelen als wij geen kruisraketten zouden kopen. Veel mensen hebben inmiddels ingezien dat de wereld anders in elkaar zit, maar een groep wil het nog steeds maar njet inzien.
Maar ja, we drijven af van het onderwerp.