Leeftijdsbewust personeelsbeleid

Met oudere werknemers is weinig mis. Het beeld dat ze minder presteren of vaker ziek zijn, klopt niet, aldus staatsecretaris Aboutaleb.

Hij stelt dat we ouderen in een verdomhoekje hebben gezet door b.v. ouwe lullen dagen (die tegenwoordig door het collega gelijke behandeling weer verboden zijn) en dat ze daarom worden afgeschilderd als vaker ziek. Dat is natuurlijk onzin. Volgens Aboutaleb dragen ouderen ook bij aan hun negatieve imago, door zich minder enthousiast te tonen voor extra scholing. “Misschien moeten we er eens over nadenken of we salarisverhogingen en het volgen van scholing aan elkaar kunnen koppelen.”

En daar zit inderdaad een zeer, zeer belangrijke kern van waarheid in. Ik hoor veel van ouderen dat het allemaal zo snel gaat, dat ze het niet meer bij kunnen houden, etc. De waarheid is natuurlijk dat ze het niet meer bij willen houden en op de automatische piloot tot het einde willen gaan. Zo ken ik een bedrijf waar men niet praat in hoe lang ze ergens werken, maar hoe lang ze nog moeten tot het pensioen (serieus, bij een intake gesprek vroeg mijn collega: hoe lang zit je hier al, waarop de man antwoorden, ik moet nog 7 en een half jaar). Dodelijk natuurlijk voor de moraal.

Wat natuurlijk ook zeer negatief meespeeld in het hele leeftijdsbewuste personeelsbeleid zijn de CAO’s. Die zijn immers gebaseerd op leeftijd, niet ervaring, niet productie, maar leeftijd. Dat maakt ouderen aannemen natuurlijk veel minder aantrekkelijk. Maar daar mag voorlopig dus nog niet aan geschort worden. Maar goed, het is een begin dat salarisverhoging en scholing gekoppeld worden, nu nog een manier vinden dat productiviteit en salaris gewoon gekoppeld worden.

Geen gerelateerde artikelen.