Leidinggeven aan betweters
Leidinggeven aan betweters, een artikel in het FD van vandaag. Adviseur Marcel Wanrooy promoveerde afgelopen week op dit onderwerp. ‘Bazen zijn prima zolang je er maar niet te veel last van hebt’
De voor mij meest interessant quote in het artikel:
 – Wat moeten leidinggevenden leren als zij professionals goed willen aansturen?
‘Zij moeten lol hebben in het feit dat ze met lastige en eigenwijze mensen te maken hebben. Daar moet je ook om kunnen lachen. Als je daar geen liefde voor hebt, wordt het erg lastig. Verder is het van belang dat je medewerkers niet alleen vakinhoudelijk begeleidt, maar ook persoonlijk. Dus niet met het rode potlood ergens doorheen gaan en iemand zo snel mogelijk declarabel willen maken. Je kunt beter vragen stellen zoals: hebben mensen het hier naar hun zin? Een slechte verhouding met de baas is een van de top-3-redenen waarom talent vertrekt. Werkelijk interesse hebben voor de mens blijft een pijnlijk punt bij veel professionals. Je moet je ego voorbij zijn en het leuk vinden om naast iemand te staan, de jonge professional het podium te gunnen.’
Geen gerelateerde artikelen.
Over het leiden van professionals zijn heel wat boeken geschreven. Een hoofdstuk uit het boek van Miller “Managing Professionals in Research and Development” verwoord de vraag het beste: “How to manage the self managing Professional”
Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid om bij diverse organisaties van professionals gewerkt te mogen hebben, varierend van HBOers in laboratoria tot meervoudig gepromoveerde accademen met meer dan één leerstoel.
En ook hier is weer geen eenduidig antwoord te geven. De ene is totaal gefixeerd op zijn werk en kan alleen daarover praten, de ander wil veel liever over zichzelf praten.
Rode draad is wel dat ze kritisch zijn, ze hebben een mening, ook over jouw vak. Ben je in hun ogen een professional in hun vak, dan tel je mee, anders niet.\
Mijn eerste baas sprak me altijd aan met U. Toen ik mijn tweede studie afronde en dus ook drs was geworden, feliciteerde hij me en zei: omdat we nu beiden accademici zijn, kunnen we elkaar met de voornamen gaan aanspreken. Ja, dat was een medisch specialist, inderdaad.
Professionals vertrekken overigens om dezelfde redenen dan niet professionals, dan kan de manier van leidinggeven zijn, maar ook het gebrek aan vooruitzicht.
@Ad: interessant verhaal, vooral ook van die medisch specialist. Ben het alleen niet met je eens dat je een professional in HUN vak moet zijn. In veel gevallen denk ik namelijk dat je ook heel goed een professional in een ander vak kan zijn, als je maar bewijst dat je daar goed in bent én je ook niet inhoudelijk bemoeid met hun vak.
Simpel voorbeeld: ik werk veel met zeer briljanten ICT’ers. Ik zal niet zeggen dat ik een digibeet ben, maar van echte techniek, programmeren en software architectuur weet ik niets. Toch krijg ik veel respect, want ik heb respect voor hun kennis en laat deze professionals in hun element, terwijl ik mijn werk goed doe.
Mijn oud manager had hetzelfde. Hij stelde zich tot doel iedereen maximaal te laten fungeren en ging er van uit dat iedereen beter in zijn eigen werk was dan hij was. Waarom? Anders had die persoon die baan niet. Hij haalde alleen de barrières weg die er mogelijk lagen om goed werk te doen, hij zorgde voor coherentie tussen de verschillende professionals en deed de lastige klussen zoals administratie, etc. Ook een groot respect in de organisatie voor deze man, terwijl hij zelden of nooit inhoudelijk zich met de business bemoeide. Of eigenlijk: juist OMDAT hij zich zelden of nooit inhoudelijk met de business bemoeide.