Ontslagrecht
De vakbonden weigeren er over te praten en het is de PvdA een crisis waard: het ontslagrecht. En ondanks mijn zeer liberale gevoelens, ben ik tegen. Dat heb ik hier al menig maal geschreven en dat zal ik blijven schrijven.
De Nederlandse ontslagwetging als zodanig is niet slecht. Tenminste, als je kijkt naar de flexibiliteit die de arbeidsmarkt al heeft. Je kan iemand DRIE keer een JAARCONTRACT geven voordat je hem of haar vast in dienst moet nemen. Dus er is gewoonweg geen rem op groei. Daarnaast is het nooit bewezen dat een flexibelere arbeidsmarkt tot meer groei leidt. Waarom niet? Omdat dan Engeland en Denemarken (waar het onstlagrecht duidelijk flexibeler is) een hogere economische groei moeten hebben door de jaren heen en dat is niet zo. De pieken zijn daar hoger, de dalen dieper. De logica hierachter is eenvoudig: een beschermde baan geeft meer zekerheid en daarmee ook meer kennisdeling. Een onzekere baan is minder kennisdeling want werknemers zijn meer bezig met zichzelf dan met het bedrijf.
Amerika als voorbeeld? Dat heeft niets te maken met het ontslagrecht en alles met de ondernemersmentaliteit aldaar. Hele andere discussie.
Wat wel noodzaak is, is om de procedures te versoepelen. Pro forma ontslagen via de rechter zijn onzin. Tevens is het onzin dat als een werknemer zelf opstapt hij of zij geen recht op WW heeft. Een vreemde situatie, want als je de arbeidsmarkt flexibeler wilt maken is dat een goede stap. De procedures zijn te duur en daar moet je iets aan doen. En als je het geld dat nu naar advocaten en juristen gaat zou verdelen tussen werknemer en werkgever blijft er een bak meer geld over voor beiden. Helaas heeft in deze iedereen weer de hakken in het zand gezet en is het een ‘taboe woord’ geworden, helaas, want er is wel te winnen, maar niet door nog flexibeler te worden.
Gerelateerde artikelen:
- Geen versoepeling ontslagrecht Er komt geen versoepeling van het ontslagrecht. Of er is...
- Flexibele arbeidsmarkt Al eerder schreef ik hier dat een flexibele arbeidsmarkt en...
- Flexibelere arbeidsmarkt Het is altijd maf om te lezen dat er zoveel...
- Ontslagrecht leidt weer tot ruzie De vakbewegingen zijn laaiend over het plan van het CDA...
Ik ben het helemaal met je eens Bas. Zeker op het gebied van de procedures en het recht op WW zouden er een aantal positieve veranderingen doorgevoerd kunnen worden. Volgens mij zou een goede aanpak hiervan ook een aantal argumenten van de ‘hakken’ weg nemen.
Op mijn Blog een tegengestelde reactie.
Helaas blijkt Bas niet op de hoogte van de actuele stand van zaken. Nu sinds 1 october de verwijtbaarheidstoets bij het UWV is weggevallen, is een pro-forma bij de rechter niet meer nodig. Ook kan een vrijwillig ontslag, als dat een beetje netjes wordt aangepakt, wel degelijk leiden tot het recht op een uitkering. Immers, de verwijtbaar wordt niet meer getoetst.
Heeft de Flexwet bescherming voor werknemers gebracht? Een beetje wel, maar nu gaan we doodleuk na de derde verlengin niet over tot onbepaalde tijd en sturen we de mensen gewoon naar huis. Het fasensysteem van de uitzendbranche heeft er toe geleidt dat veel mensen lekker drie maanden genieten van een uitkering als ze na een jaar of 3 alle fases hebben doorlopen.
leuk om Engeland (waar de wet van de remmende voorsprong geldt) en Denemarken (waar uitkeringen bijzonder aantrekkelijk zijn) als voorbeeld te nemen.
Neem België, nauwelijks ontslagbescherming en vorig jaar de hoogste groei van Europa. Of kijk eens naar China, Polen,Brazilie………
Helaas blijkt ook nu weer dat HR mensen teveel naar personeel kijken dan strategisch mee denken met het management. Zo raak je dat imago dus nooit kwijt.
@Ad: ik ben sinds enkele maanden niet meer actief bezig geweest met het ontslagrecht en dus niet zo bij de praktijk ervan betrokken. Wat jij schetst was in oktober inderdaad de boodschap, maar in werkelijkheid leek er weinig te veranderen waardoor vrijwillig ontslag nog even risicovol was en een pro-forma zeker nog aan te raden. Heb jij daar nu in de praktijk ervaring mee dat dit daadwerkelijk uitpakt zoals de boodschap was en jij hem nu ook brengt?
Wanneer ik kijk naar de informatie van het UWV dan is de verwijtbaarheidstoets wel vervallen maar is die ook gewoon in een nieuwe vorm gegoten: U heeft er alles aan gedaan om te voorkomen dat u een WW-uitkering nodig heeft. U bent bijvoorbeeld direct op zoek gegaan naar ander werk.
Het UWV kennende leggen ze dit nog gewoon op de oude manier uit en lijkt er in de praktijk weinig veranderd te zijn?
Helaas was ik wel druk bezig met het ontslagrecht, onze Nederlandse vestiging is JIT leverancier bij NedCar, vandaar. Toen we door de uitzendkrachten heen waren moesten we aan het personeel met een contract gaan snijden.
De regelingen die NedCar heeft aangeboden aan de mensen kon alleen maar dankzij “1 october”. Juist daarom vertrokken zoveel mensen per 2 october.
Dat was overigens met het UWV en het MCA (Mobiliteits Centrum Automotive) wel goed doorgesproken.
Het UWV wilde na 1 october wel eens moeilijk doen bij de toekenning van een uitkering, de ambtenaar was per slot zijn macht om te beschikken over de mensen die zijn loon betalen kwijt. Dat deed pijn bij deze pennenlikkers.
Maar, als er maar een overeenkomst aan het ontslag ten grondslag ligt dan is de gang naar de rechter echt niet nodig.
Hou er wel rekening dat het UWV steeds rekent met een opzegtermijn die ingaat op de datum van de overeenkomst. Wil de medewerker op 1 augustus naar huis, dan moet je dus, bij twee maanden opzegtermijn, uiterlijk 31 mei de overeenkomst dateren. Doe je het op 2 juni, dan gaat het UWV pas een uitkering betalen per 1 september.
Ja, het blijven wel procedureneukers.
Ik heb overigens ook meegemaakt dat het UWV allerlei aanvullende eisen ging stellen. Na een simpel beroep pasten ze later de regels wel correct toe. Och, het is altijd het proberen waard toch?
@Ad: de juristen zijn het er nog niet over eens. Blijkbaar heb je bij Nedcar een aantal zaken gehad die goed liepen, ik heb recent dit van heel dichtbij meegemaakt en juristen zeggen inderdaad dat er geen pro forma nodig is, maar wel heel nadrukkelijk die verwijtbaarheidstoets nog wel gehouden kan worden. En als je in een individueel geval zit (wat ik zelf in gedachten heb, of in ieder geval kleine groepjes en niet zoals bij jouw case) is procederen bijzonder lastig en kostbaar.
En heeft België de afgelopen 40 jaar gemiddeld een hogere economische groei gehad dan Nederland? zeker weten van niet. Ik kijk niet naar incidenten hè? Ik heb het over lange termijn, dus over tientallen jaren verspreid. Jij praat over vorig jaar: logisch, ik zei ook: de pieken zijn hoger, de dalen dieper. Over 10 of 20 of 40 jaar gemeten is het verschil minimaal.
Behalve in landen waar het extreem beschermd is, zoals Frankrijk en Duitsland.
En om Polen, Brazilië en China erbij te halen heeft weinig nut, daar zit geen ontslagrecht achter de groei, dat is een inhaalslag t.o.v. het westen. Graag appels en appels blijven vergelijken. Dan heb je de westerse landen en daarin zie je dat extreme bescherming (Frankrijk) wel vertraging heeft, maar flexibel (Nederland) of extreem flexibel (Groot Brittanië, Denemarkten) over de lange termijn gemeten geen verschil maakt.
@Bas,
Tja, de juristen zitten in een lastig parket omdat veel (overigens slecht betaald) werk dreigt weg te vallen.
Nedcar is een klant, maar uiteraard hebben wij, de grote toeleveranciers, goed met hen samen proberen te werken, al was het maar om de sociaal plannen op elkaar af te stemmen.
Nadien heb ik (helaas) nog wat ontslagzaken gehad en inderdaad deed het UWV moeilijk als we met een ontslag-overeenkomst aan kwamen zetten. Dat was hoofdzakelijk omdat het UWV maar niet uit het paradigma van de verwijtbaarheidstoets kon komen. Maar die ervaring hadden we eerder al, ook bij een uitspraak van de rechter wilden de overijverige ambtenaren wel eens heel moeilijk doen bij ontslagzaken.
Met betrekking tot de deregulering van het ontslagrecht denk ik dat de waarheid in het midden ligt. Nederland vergelijken met andere landen, dat kan haast niet. We hebben, dankzij onze voorraad aan minerale delfstoffen (met name gas) een heel andere economie dan de landen om ons heen. Ook het arbeidsrecht om ons heen is nogal verschillend, zeker nu met name Paars vrijwel de gehele sociale zekerheid heeft afgewenteld op de werkgevers.
Toen ik onze Franse moeder noodgedwongen eens de kantonrechtersformule uit ging leggen, ik had immers wat geld nodig voor het sociaal plan, hoorde ik een doffe klap aan de andere kant van de lijn, de vice president HR die van zijn stoel viel.
Ook de doorbetaling bij ziekte gedurende twee jaar, wekt verwondering in het buitenland.
Kortom, omdat in ons land de sociale zekerheid vrijwel geheel is geprivatiseerd, is een vergelijking met het buitenland maar moeilijk te maken en is het koffiedik kijken wat het gevolg zal zijn van vereenvoudiging van het ontslagrecht.
De “1 october” maatregel vind ik overigens een prima aanzet.
Ik ben er geen voorstander van om naar Amerikaanse of zelfs Belgische toestanden te gaan. Aan de andere kant krijg ik echt koude rillingen van het plan van de SP en de PvdA om werkgevers na ontslag van een medewerker zelf een uitekring te laten betalen. Waar dat toe leidt hebben we gezien bij de overheid, waar het wachtgeld door de diensten zelf moest worden opgehoest.
Ik blijf echter van mening dat het systeem op de helling moet, dat het makkelijker moet zijn mensen te ontslaan, zeker in het geval van economische noodzaak. De weken durende procedures die we nu hebben, kosten het bedrijfsleven veel geld en dat kan niet goed zijn voor de economie.
Ook is het zo dat het hele stelsel toch niet functioneert zoals de overheid het graag ziet. Ik ga bij reorganisaties steeds naar de rechter, daarmee omzeil je de bureaucratie van het CWI. Ik ben echt niet de enige die het doet. En dat bewijst maar weer dat de echte wereld de mazen in de wet steeds weer weet te vinden. Een overheid doet er verstandig aan om daar naar te kijken en regels aan te passen aan de maatschappij.
Blijven hameren op 40 jaar oude dogma’s, wat progressief nederland dioet, helpt ons geen meter vooruit.
@Ad: volgens mij zeggen we hetzelfde, maar op een andere manier :)
Dat het systeem op de helling moet ben ik het mee eens. Want volgens mijn kennis is bij economische noodzaak (die overigens altijd twijfelachtig is, maar dat is een hele andere discussie) er altijd een manier om te ontslaan. Alleen is deze te tijdrovend en te kostbaar.
Dat is dus ook wat ik stel. Het moet niet flexibeler, maar wel minder kostbaar en sneller. Het moet niet makkelijker zijn om mensen te ontslaan (daarmee bedoel ik: er moet een reden voor zijn, niet zoals de door jezelf aangehaald “Amerikaanse toestanden”) maar het moet goedkoper worden in de zin van minder procedurekosten. Dan blijft er dus voor zowel de werknemer als de werkgever meer over.
Kameraad Marijnissen heeft volgens mij nog nooit een haalbaar plan gehad, tenminste, niet op het gebied van werk of economie. Het systeem moet eenvoudig zijn: je kan iemand ontslaan, afhankelijk van de reden (en wat je in deze persoon geïnvesteerd hebt tijdens de laatste x jaar dat hij voor je werkte) betaal je hem een bepaald bedrag, de WW gaat in werking en de arbeidsmarkt is flexibeler.
Eigenlijk werkt het nu al zo, alleen kost het 10 keer zoveel vanwege juristen, CWI’s, procedures en weet ik veel wat meer.
@Bas,
We zijn het dit keer denk ik roerend met elkaar eens.
Vorig jaar heb ik noodgedwongen (nou ja, door de juristen dan) iemand vanwege de reorganisatie met bijna een half miljoen blij moeten maken (en toen was hij het nog niet).
Aan de andere kant is wel zo dat in een sociaal plan de kosten aanmerkelijk kunnen worden gedrukt, als de bonden meewerken. Een C van 0,1 en 0,05 heb ik ook al eens weten uit te onderhandelen.
In geval van reorganisatie zou eigenlijk een overeenkomst met het CWI en eventueel de bonden voldoende moeten zijn om een door de werkgever aan te duiden groep te mogen ontslaan. Alle bureaucratische dingetjes als LiFo en afspiegeling maken het moeilijker om een zo effectief mogelijk organisatie neer te zetten. Een goede begeleiding naar ander werk hoort daar ook bij. Ik heb maar al te vaak gezien dat mensen die we op basis van FiFo (Fit inor Fuck off) aangezegd hebben, via een goed traject een positie vonden waar ze wel optimaal konden werken.
De vele bedankjes die ik achteraf mocht ontvangen, tot en met de mensen die me ieer jaar met kerst, soms nog na vele jaren, een kaart sturen, mag dat bewijzen.
Nee, geen Amerikaanse toestanden, een beetje bescherming mag best. Maar de bureaucratische rompslomp en de juridische fijnslijperij, daar moet een einde aan komen.
Recent ben ik bijna een jaar bezig geweest met een ontslag zaak (staande voetje) van een medewerker die een collega met een kettingslot op zijn hoofd had geslagen. Ondanks een strafrechrterlijke veroordeling bleef de advocaat van die man maar bezig. Dat zijn client op het einde ook nog eens de rekening van onze advocaat mocht betalen, dus dubbel gestraft werd, dat kon de man niet deren.