Telefoonangst / telefoonfobie: een onderschat probleem?

Onlangs had ik in korte tijd een aantal keer een interessante discussie over het moeite hebben met telefonisch contact, oftewel telefoonangst of telefoonfobie. Er lijkt (voor mij) een vrij grote groep mensen te zijn die lijdt aan telefoonangst of telefoonfobie in verschillende soorten en maten. Mensen die moeite hebben om zelf te bellen, naar onbekenden, instanties of soms zelfs naar vrienden en mensen die angstig zijn om de rinkelende telefoon (met onbekend wie aan de lijn) aan te nemen.

Telefoonangst / telefoonfobie kan bedrijven geld kosten en voor medewerkers kan het een drempel zijn voor hun carriereontwikkeling. Volgens dit artikel is het de grootste factor in mislukkingen in sales (gesprekken en carrieres) en bijna alle artikelen die over het fenomeen gaan richten zich voornamelijk op het sales-aspect. Natuurlijk omdat het hierin waarschijnlijk het duidelijkst een probleem oplevert, maar telefoonangst beperkt zich niet alleen tot salesgesprekken. Met de toename van mail- en messengergebruik zie ik de angst voor daadwerkelijk telefoneren eigenlijk alleen alleen maar groter worden ..

Binnen bedrijven wordt het in mijn ervaring vaak niet herkend. Is telefoonsangst wel een reeele fobie? Zijn er uberhaupt veel menen met het probleem of is het maar echt een enkeling? Herken jij binnen je bedrijf het probleem of heb je het wel eens aan de hand gehad en hoe ben je daar mee omgegaan? Ik ben erg benieuwd, want zoals gezegd hoor ik de laatste tijd steeds meer van de fobie, maar is er maar bar weinig over te vinden.

25 gedachten over “Telefoonangst / telefoonfobie: een onderschat probleem?”

  1. Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen die zelf zonder probleem een telefoon pakken de fobie zien als een vaag probleem en het niet willen erkennen als fobie.

    Zelf vind ik het van tijd tot tijd ook lastig om nieuwe kandidaten te bellen. Maar het is ook een kwestie van gewenning. Na een half jaar in dezelfde functie is het allemaal weer heel anders.

    Eerlijk gezegd had ik hier ook een reactie verwacht als ‘maar dan ga je toch geen saleswerk doen?’. Die reactie lijkt op zich logisch, maar de grap van een fobie is volgens mij ook dat je er niet over praat en dat je in een bepaalde functie terecht kunt komen zonder zo vaak met je fobie geconfronteerd te worden dat je er iets aan gaat of kunt doen of dat het iemand anders opvalt die in de situatie kan ingrijpen.

  2. Het bestaat, dat staat vast.
    Of er over gepubliceerd is, dat weet ik niet. Maar veel mensen hebben moeite met het bellen naar vreemden. Cold Calling is ook voor veel sales mensen een probleem.
    Zelf ben ik ook niet al te happig op het bellen van mensen, ik geef het graag toe. En dan ben je tioch blij dat er Email en zelfs ook nog gewone post is toch?

  3. ik heb zelf telefoonangst en probeer nu iets te vinden om er vanaf te komen. het is erg vervelend en frustrerend om overal angstig voor te zijn, alsof degene aan de andere kant van de lijn je door de hoorn heen kan trekken. het is in ieder geval fijn om te weten dat er meerdere mensen zijn met dit probleem.

  4. Ik was me er tot voorkort nooit echt van bewust, maar volgens mij hebt ik ook een vergevorderde vorm van telefoonangst. Als puber heeft mijn moeder me jarenlang zitten afluisteren bij het telefoneren. Dan zat ik in de kamer te bellen, en kon ik horen dat zij in de keuken zat mee te luisteren. Dan moest ik heel erg op mijn woorden letten, dat werkte verschrikkelijk op mijn zenuwen. Sindsdien ben ik extreem bang om te bellen, helemaal om aan de telefoon persoonlijke emoties te tonen. Ik denk dat het traumatisch is geweest.
    Op dit moment lijkt mijn relatie er ook aan kapot te gaan. Mijn vriendin zit voor lange tijd in het buitenland, en nu is ze boos op me dat ik haar niet vaker gebeld heb. Ik vond het zelf ook vreemd dat ik dat inderdaad niet vaak heb gedaan, ik hou veel van haar en mis haar verschrikkelijk. Maar ik stelde ieder telefoontje zo lang mogelijk uit.
    Het gebeurde onbewust, en ik bedenk nu pas waar dat misschien vandaan komt. HELP!

  5. Volgens mij heb ik hier ook last van. Als de telefoon gaat, begin ik te zweten en loop ik dikwijls naar een andere kamer zodat ik niet hoef op te nemen en kan doen alsof ik de telefoon niet gehoord heb. Myn gsm neem ik zeker nooit op. Laatst had ik ongelooflijke ruzie met een vriendin omdat ze 18 keer had gebeld en ik had geen enkele keer opgenomen. Ik zei nog voor de grap dat ik een telefoonfobie had. En nu blijkt ook nog dat het bestaat. Jep, volgens mij heb ik een telefoonfobie. Nouja, aan de reacties te zien, ben ik teminste niet alleen =]

  6. Ja, ik heb het ook denk ik.
    Ik durf wel een telefoon aan te nemen, al vind ik het dan nog niet prettig om te bellen, maar ik durf niet zelf naar onbekenden te bellen.
    Het is zo erg dat ik van m’n moeder laatst iemand moest bellen voor een sollicitatiegesprek, en dat ik huilend naast de telefoon zat, terwijl zij me geld beloofde als ik het zou doen.
    Tsja.

  7. Ik ben erg blij dat ik dit lees. Ik heb heel erg last van telefoonvrees, durf heel vaak de telefoon niet op te nemen en als iemand anders dit dan wel doet, roep ik al van te voren: “ik ben er niet hoor” of “geen vreemden”. Ik weet niet hoe het komt, heb heel erg moeite gewoon, het is heel veel erger geworden na het overlijden van mijn man en mijn broer. Zou er eigenlijk wel van af willen, doe nu veel per mail, maar heel veel mensen kunnen daar weer geen raad mee.

  8. Ha leuk om te lezen.
    Ik noem het zelf telefoonverlegenheid want fobie of angst vind ik te sterk.
    Sinds ik zelfstandig ondernemer ben, is het erger geworden en merk ik natuurlijk ook veel sneller de consequenties.
    Ook denk ik dat het nu sterker is omdat je jezelf nu als ondernemer moet presenteren aan de foon.
    Ik denk zelf dat het komt door het gebrek aan non-verbale communicatie (ontbreken van lichaamstaal).
    Ik werk er overigens aan met een coach…. tis een kwestie van zelfvertrouwen.

  9. Interessant artikel. Zelf heb ik ook een (lichte) vorm van deze fobie. Er is een bepaalde drempel om mensen te bellen. Mailen is veel 'veiliger'. Het lijkt een beetje op het fenomeen dat mensen in een groep (vergadering of een schoolklas bijvoorbeeld) wel onderling dingen durven te fluisteren, maar niet hardop ten overstaan van de hele groep dingen durven te zeggen. Het gaat om eenzelfde drempel.

  10. Reken maar dat het bestaat. Ik kan eigenlijk alleen bellen met mensen die ik heel goed ken. Bij kennisen wordt het al moeilijker en instanties zijn eigenlijk uit den boze.
    Ik vind het vreselijk dat ik die persoon niet kan zien. Ik mis de lichaamstaal, de blik in de ogen. Bovendien vind ik het heel indringend, zo’n stem aan de telefoon.

  11. ik wist niet dat er zoveel mensen waren die er last van hadden!helaas.
    Ik heb t zelf al ruim 20 jaar,bel alleen met vriend en moeder,en dan nog t liefst in n kamer waar ik alleen ben.
    Instanties durf k niet terug te bellen,zit uren met de telefoon in mn handen,vlekken in mn nek..en neem mn mobiel nooit op.
    Mailen en smsen doe k maar wordt inderdaad niet altijd getolereerd.

    Mn familie accepteert het maar t blijft irritant,zeker nu ik bezig ben met n baan,en mijn reintegratiebedrijf me pusht om n baan aan te nemen waar telefoon een onderwerp van is.. Mijn probleem wordt niet begrepen,net als wat al eerder gezegd is,mensen die makkelijk telefoneren snappen je angst niet.

  12. okee ik heb gewoon 100% een telefoonfobie in het echt durf ik wel iets tegen diezelfde te zeggen maar als ik moet bellen: ik sta te trillen met angst en soms tranen in me ogene :S.

  13. Ik herken het wel. Voor mijn werk moet ik geselecteerde personen vragen of ze geinterviewd willen worden. Ze zijn vaak erg belangrijk, als expert, voor het onderzoek dat ik doe, en een afwijzing ondermijnt het resultaat. Daardoor krijg ik faalangst bij het bellen. Ik mail meestal, maar ook dan voel ik me onzeker of ik wel de juiste toon aansla. Wat het ook niet makkelijker maakt is dat ik als kind een heel erge telefoonangst had. Mijn ouders hadden een eigen bedrijf aan huis, en mijn moeder maakte me er erg van bewust dat iedere klant die belde netjes te woord gestaan moest worden. Als zij even weg was, dan moest mijn naam zeggen en de naam van het bedrijf, en zeggen dat mijn moeder zo terug zou bellen. Ondertussen moest ik het telefoonnummer van diegene opschrijven en de naam. Ik was als de dood dat de telefoon ging en dat ze door mij een klant zouden kwijtraken als ik iets niet goed deed. Maar niet opnemen was ook geen optie. Ik heb wat keren met het zweet in mijn kleine handjes gestaan.

  14. Hallo allemaal ,

    Verschrikkelijk is het om een telefoonfobie te hebben .
    Dit wordt echt veel te weinig erkend en gerespecteerd.
    Heb er zelf zoveel last van dat ik durf te zeggen dat ik een 100% fobie ben (bloos bloos).
    Ik herken alle vorige berichten hier , en komen deze ook voor in mijn dagelijkse leven.
    Het gaat bij mij zelfs zover , dat ik ook de post niet meer open (schaam schaam).
    Ik heb deze fobieen overgehouden aan mijn leidinggevende , deze heeft mij stelselmatig jaren zo onder druk gezet met telefoontjes, memo’s en mailtjes , dat ik al jaren deze fobieen heb.
    Ook herken ik de opmerkingen dat je partner daar geen begrip voor heeft of niet kan begrijpen .
    Mijn huwelijk is er grotendeels al aan kapot gegaan , nu durf ik mijn kind die bij zijn moeder woont al niet eens meer te bellen , heel soms maar dan gaat het om een zwaar gevecht met mezelf durf ik te mailen met hem .
    Nogmaals … het beheerst je hele dagelijkse leven , het maakt heel veel kapot , en kom er maar weer eens vanaf !.
    Mocht ik ergens in kunnen bijstaan op dit forum op welke wijze dan ook , neem contact met me op , en wie weet .

  15. Heel herkenbaar! Het ‘grappige’ is dat ik voor m’n werk veel minder moeite heb met bellen dan privé. Privé neem ik bijna nooit m’n GSM (ik heb geen vaste lijn) op. Ik kan veelal zien wie er belt, maar zelfs als het goede vrienden zijn of familie is, laat ik ze liever inspreken en bel ik later terug.

    Zoals gezegd heb ik er met m’n werk minder moeite mee. Ik heb wel eens bedacht dat ik dan eigenlijk een rol speel, nl. die van zelfverzekerde projectleider bij een adviesbureau, waarbij bellen gewoon hoort. Maar nog steeds handel ik dingen liever via de mail af en loop ik te dralen als ik iemand moet bellen (in de trant van: ik bel vanmiddag wel).

    Toch ergens een kwestie van zelfvertrouwen…

  16. @aard77 ,

    Je verhaal is zo herkenbaar bij mij , dat ik jou verhaal zelf heb kunnen schrijven .
    Het is zo vergelijkbaar met mijn beleving , dat alle woordjes de mijne hadden kunnen zijn .
    Het is en blijft een lastige zaak die fobie , maar ben overigens niet voor u , maar wel voor mezelf , toch een beetje blij dit verhaal zo te mogen lezen .
    Is voor mij een teken dat ik gelukkig niet alleen sta met dit probleem , en zelfs de omschrijvingen dus letterlijk overeenkomen met mijn probleem.

    groeten shadownr1@hotmail.com

  17. Ik dacht eerst ook meer aan ”telefoonverlegenheid”, waar ik waarschijnlijk later wel overheen zou komen. Totdat ik mijn rijlesleraar voor het eerst moest bellen om af te zeggen en ik met tranen in mijn ogen in de huiskamer stond. Ik weet niet waar het vandaan komt soms lukt het wel maar meestal sla ik dicht.
    Wel fijn dat ik nu weet dat ik niet de enige ben die het hier moeilijk mee heeft.
    Ik zal het voorleggen aan onze zorgcoordinator van onze opleiding misschien kan zij me ermee helpen.

  18. Zijn er ook mensen die hier wat aan doen?
    Ik ga binnenkort beginnen met cognitieve gedragstherapie, ben benieuwd!
    Er moet van af te komen zijn hoor. Angsten zijn er om te overwinnen!

  19. Ps. Ik heb wel een kleine tip.
    Als je dit probleem aan de huisarts uitlegt is er een kortwerkend beta-blokkertje te krijgen; propanolol 10mg. Dit blokkeert een deel van de zenuwen (angst) voor ongeveer 4uur. Handig voor als je een presentatie moet houden of belangrijk telefoongesprek.
    Ik vind het heel goed werken.
    Nu dan cognitieve gedragstherapie om het helemaal te laten verdwijnen :)

  20. Hoi,

    Hoe herkenbaar! Bij mij gaat het op en af, zo heb ik weken nergens last van en zo raak ik totaal over de kook.
    Ik heb wel gemerkt dat het te maken heeft met hoe vaak de telefoon gaat. Is dat een of tweemaal per dag dan gaat het nog wel. Maar zodra het ”ding” vaker afgaat gaat het helemaal mis. Ik zet zelfs vaak mijn telefoon gewoon uit als ik merk dat het niet gaat. Niet handig daardoor mis ik vaak belangrijke berichtjes.
    Nog een trigger zijn de prive oproepen, waarom kunnen mensen niet gewoon hun nummer zichtbaar laten zodat je zelf een keuze kunt maken. Voor mij is werk waarbij ik moet telefoneren uit den boze, dit was voor mij de druppel die de emmer liet overlopen en ben thuis komen te zitten met een burn-out (natuurlijk niet enkel door telefoon maar het werd me gewoon te veel)
    Voor mij voelt dit als een serieus probleem.

  21. Hallo,

    Vandaag dacht ik er op mijn werk nog eens over na.. zou dat bestaan? Een telefoon fobie?? Op mijn werk vraagt mijn baas wel eens of ik ergens over kan bellen..

    Ik probeer het altijd zo lang uit te stellen.. dat het niet meer nodig is.. of probeer ze gewoon te mailen etc.. ik vind het vreselijk om te bellen naar bijvoorbeeld onbekenden.
    Geen idee waar dit vandaan moet komen..

    Soms zit ik der best wel mee…

  22. Hallo,

    Ik heb er 100 % last van, sinds mijn jeugdjaren al…
    Bellen naar familie dat gaat nog, bellen doe ik niet graag mijn hartslag gaat omhoog, ik stress volop, zweten zeker als onbekenden bellen, ik heb tel in de hand zie het bellen en blokkeer dan om op te nemen, erna luister ik als ze iets in spreken of kijk ik de nummer na op gouden gids of google vanwaar die komt, en als ze vragen om terug te bellen stel ik maar uit en zit ik volop te stressen om te bellen, kan me ook ni goed concentreren aan den telefoon, ik kom verstrooid en verlegen over…

    Nu ben ik een zaak begonnen, en merk ik dat ik op deze manier vele klanten mis dus veel geld de lucht in, emailen is zoveel makkelijker ! ik wil er echt vanaf komen maar weet niet hoe…

  23. Een telefoon zie ik als een noodzakelijk kwaad,ik gebruik dat ding amper,ik word vaker gebeld dan dat ik zelf bel.Voordeel is dat het de kosten laag houdt.Nou heb ik een tante die van nature vrij snel spreekt en heel graag mag telefoneren.Ze heeft mij eens gebeld en dat gesprek duurde 45 minuten.In 10 minuten zat ik er helemaal doorheen,ik was finaal gesloopt door haar tempo.De resterende 35 minuten werd het alsmaar erger.Mijn hart ging behoorlijk te keer en ik moest steeds langzamer praten om de spanning te onderdrukken,maar ook dat hielp op een gegeven moment niet meer omdat zij moeiteloos haar spraaktempo opvoerde tot ver boven het gemiddelde er zaten volgens mij wel pieken in van over de 200 woorden per minuut,terwijl ik nou misschien amper bij de 100 woorden kom en alsmaar lager.Nou word er van telefoonfobie gezegd dat het angstig is omdat je elkaar niet kunt zien,nou ik wil niet eens dat ze mij ziet en andersom omdat het verschil heel erg groot is.Vanwege het feit dat ik niet makkelijk praat en in 10 minuten moe ben,terwijl mijn tante moeiteloos 45 minuten een bovengemiddeld spraaktempo en hoger aan houdt.Als ik dan dat ook nog moet zien dan is dat alleen maar frustrerend,en anderzijds werkt dat haar misschien wel op de lachspieren omdat ik de meest vreemde “capriolen” moest uithalen om de spanning te onder drukken.Zelf zou ik haar nooit bellen,1x moest ik haar bellen en toen liep ik maar te ijsberen door de kamer en mijn hart begon sneller te kloppen,maar goed ik accepteer het maar en ik leer er maar mee leven,en wacht het moment af wanneer de telefoon definitief de deur uit kan en dat Email ook evenveel wordt geaccepteerd,als die hatelijke telefoon.

  24. Ik heb zelf ook last van telefoonfobie net als brend, hij heeft al 7maand geen telefoon. Ik begin te zweten en te huilen aan de telefoon. Ik heb wel een tip: geen telefoon kopen

  25. Werk inmiddels 23 jaar op een callcenter. 23 jaar met spanning naar het werk. Inmiddels zit ik nu thuis met een burnout. En nu maar hopen dat ik eindelijk een andere functie kan krijgen.

Reacties zijn gesloten.