Medezeggenschap verdient blijvend aandacht; ORakel gaat door

7 May
2007

Het Ambassadeursnetwerk Medezeggenschap ORakel, een project van de overheid om medezeggenschap in bedrijven te stimuleren en verbeteren, gaat door met haar activiteiten. En dat is hard nodig. De kwaliteit van medezeggenschap laat in veel bedrijven nog te wensen over.

Het Nederlandse bedrijfsleven stelt hoge eisen aan het medezeggenschapsorgaan. De ideale OR is een gelijkwaardige, goed geïnformeerde gesprekspartner die zich tot de hoofdlijnen weet te beperken en daarbij rekening houdt met zowel het bedrijfseconomisch als het werknemersbelang. Een onmogelijke spagaat?

Misschien. Maar zonder een goed functionerende OR of personeelsvertegenwoordiging is het lastig om de arbeidsplaatsen voor Nederland behouden. De steeds verder internationaliserende concurrentieslag kan alleen gewonnen door verhoging van de arbeidsparticipatie en arbeidsproductiviteit. En dat kan alleen wanneer de neuzen van werknemers en werkgevers dezelfde kant op kijken. Werk aan de winkel dus.

De meest voorkomende problemen rondom medezeggenschap zijn:

• Wederzijds wantrouwen tussen werkgever en OR
• Gebrek aan expertise
• Overbelasting van de OR
• Eindeloze discussies op detailniveau
• Slechte communicatie met de achterban
• Weinig motivatie bij werknemers voor OR-werk
• Geen representatieve samenstelling OR
• Weinig invloed op besluitvorming
• Gebrekkige informatievoorziening

Alleen de werknemers zelf weten echt tot in detail wat er op de werkvloer leeft, waar de mogelijkheden liggen en wat de knelpunten zijn. Werkgevers hebben dan ook alle redenen om medezeggenschap in hun bedrijf zo effectief mogelijk te laten verlopen. Bij veel werkgevers laat de medezeggenschap nog te wensen over. Het vertrekpunt ligt voor de hand: het wederzijds vertrouwen verdient broodnodig aandacht.

Vertrouwen begint bij het serieus nemen van de OR als volwaardige gesprekspartner, en dat vooral ook laten blijken. En dat kan relatief eenvoudig door:
• te zorgen voor een open en constructieve dialoog zonder verborgen agenda’s.
• te weten wat er leeft en te inventariseren welke belangen in het geding zijn.
• te zorgen voor goede arbeidsverhoudingen en te werken aan wederzijds vertrouwen.
• er bij onderhandelingen voor te zorgen dat voor beide partijen genoeg te winnen valt.
• de vinger aan de pols te houden. Ook wanneer er geen formele besprekingen zijn.
• duidelijke afspraken te maken over de manier van met elkaar omgaan.
• alle afspraken duidelijk op schrift te stellen en te controleren of iedereen zich erin kan vinden.
• eenmaal gemaakte afspraken altijd na te komen. Lukt dat niet, bespreek dan het hoe en waarom daarvan.

Een kind kan de was doen? Niet helemaal. De praktijk blijkt vaak stukken minder eenvoudig dan de theorie. ORakel biedt hulp. Het Ambassadeursnetwerk stelt werkgevers in de gelegenheid om eens een kijkje in een andere keuken te nemen en ervaringen uit te wisselen. Waarom dan nog het eigen wiel uitvinden? Enkele waardevolle tips vindt u alvast hier

  • Auteur: Nicole Mommertz (Artikelen|Website)
    In: Algemeen
  • Ad de Beer
    Uiteraard zijn er veel "worst managers" in Nederland en maar al te vaak gaan mensen de OR in omdat ze een "ervaring" met het management hebben. Dat is niet al te best voor de verhoudingen en het leidt zeker niet tot wat ik noem "actieve medezeggenschap"
    Helaas zien we momenteel onder aanvoering van de SP, daarbij gevolgd door Woutertje Bos een soort van "back to the sixties socialisme" waarin de tegenstellingen die we eerder hadden weggepolderd weer terug komen. Tja, de progressieven van vandaag willen terug naar vroeger en dat maakt de samenwerking er niet beter op.
    Samen (Management en OR) op training lijkt een erg goede oplossing, het is maar de vraag of de bonden (en dus het GBIO) daar zo enthousiast over zijn.
    Aan de andere kant pleit ik voor een professionalisering van de OR leden en het management.
  • nicole
    eens Ad. veel OR cursussen zijn niet toegerust op het vinden van de win-win.
    MAARRR desondanks zijn er veel bedrijven die kunnen bouwen aan goede medezeggenschap. er is veelal sprake van een (niet te onderschatten) machtspositie van het management t.o.v. OR-leden. mede ook gevoed door onwetendheid en onervarenheid. wanneer er dan ook nog wantrouwen in het spel is (vaak gevoed door voorgehouden worsten) is het helemaal zoek.
    overigens kunnen 'worsten' een erfenis zijn van iets dat aan een individuele werknemer ooit is beloofd. wanneer deze of een collega (die dat verhaal kent) dan in een OR gekozen wordt, neemt hij dat in zijn 'rugzakje' mee de onderhandeling in. maar mijn ervaring is dat Nederland aan elkaar hangt van slechte managers met veel worstpolitiek. misschien dat mijn mening daardoor 'ietwat' gekleurd is.
  • Helemaal mee eens Ad. Je ziet bijna overal een vecht-vecht relatie met de ondernemingsraad. Of bedrijven zien de OR zelf als lastig of andersom probeert de OR vooral zo latig mogelijk te zijn (even kort door de bocht geformuleerd). Zelden zie je de lichtende voorbeelden waarbij er voldoende vertrouwen is de beide kanten op en bestuur/directie en OR gebruik maken van elkaars kracht om te komen tot een zo goed mogelijke bedrijfsvoering voor mens, bedrijf en maatschappij.

    Het naar de training sturen van OR leden klinkt mij maar al te bekend in de oren en ik heb het zelf ook ervaren: er zal wel even geleerd worden hoe je met dat lastige en slimme management omgaat. Ik pleit daarom ook al vaak voor juiste de training van management en OR samen zodat ze leren met elkaar te sparren en niet tegen elkaar te boksen.
  • Ad de Beer
    Het blijft een proces dat van twee kanten moet komen. Ook nu weer wordt de zwarte Piet bij het management gelegd.
    Maar al te vaak worden ondernemingsraden door hun "trainers" gestuurd naar een conflict model. Nog maar al vaak zijn de trainers en vakbondsleden figuren die in de jaren '60 van de vorige eeuw zijn blijven hangen. Daardoor blijven door de raden die door deze figuren worden getraind geloven in de grote boze bazen.
    Je krijgt de OR die je verdient, maar je krijgt ook het management dat je verdient.

    Dat de overheid zich er mee gaat bemoeien met weer eens een van die mooie woordspelingen (wat zou dat kosten) maakt me eerder ongerust dan dat het me geruststelt.
blog comments powered by Disqus

Werving en Recruitment is Digg proof thanks to caching by WP Super Cache