Niet zo lang geleden schreef ik over managers. Deze dagen komen er een paar mooie gedachten bij. Zo schrijft Chris Anderson (auteur van The Long Tail) : als mijn idee het beste in de zaal is, heb ik de zaal niet groot genoeg gemaakt. Martijn Aslander schrijft over nieuwe, open organisaties, niet hierarchisch gestructureerd maar meer de netwerk gedachte.

Ik geloof dus echt dat we op een drempel staan van een geheel nieuwe manier van samen werken en samen leven. Een fundamenteel andere manier waarop we met elkaar omgaan, waar helaas heel veel mensen nog niet in mee willen. Het zal niet heel snel gaan, maar het komt er wel aan en ook gedurende het werkende leven van de overgrote meerderheid van de lezers van dit blog.

Afgelopen week kreeg ik gedurende één van mijn trainingen ‘recruitment in sociale netwerken’ de vraag of ik niet gewoon te netjes was, te respectvol. De vraag was een nette manier om te zeggen dat ze me ‘Roomser dan de Paus’ vonden en vonden dat je best een aantal ’short cuts’ kan nemen. Ik geloof dat dus niet. Ik ben heilig overtuigd van het feit dat wie goed doet, goed ontmoet. Ik merk dat mijn jaren van geven zonder iets terug te vragen zich nu meer dan terug betaald.

Ik vraag me af waarom zoveel mensen niet een vergelijking kunnen trekken tussen hun privé leven en de manier waarop ze zaken doen. Ik ken niemand die hoopt zijn hele leven enkel korte relaties en one night stands te hebben, uiteindelijk willen we bijna allemaal een langdurige relatie als we de kans krijgen. Toch zie je dat als we dan naar ons zakelijk leven kijken we niet bereid zijn die investering te doen omdat we geloven dat het niet rendeert. De korte vluggertjes leveren meer op. Ja, op korte termijn wel, maar op lange termijn niet. En nee, dit is geen appels met peren vergelijken, ook in het zakelijk leven levert investeren in een relatie op. Koud bellen en een snelle verkoop is op de lange termijn altijd minder rendabel.

Als ik mensen hoor zeggen dat ze ‘nu moeten cashen’ omdat de varkenscyclus over een jaar of twee over is en het dan weer minder zal gaan, denk ik dat die mensen het niet begrepen hebben. Want behalve dat je dan niet naar de demografische ontwikkelingen kijkt, is het logisch dat je buiten staat als het minder gaat. Logisch, want je investeert nu niet in relaties, je casht enkel. Als je in goede tijden goed doet, zal je ook in mindere tijden mogen blijven. Als je klanten enkel als klant behandeld, zal jij ook altijd leverancier blijven.

Maar terug naar de nieuwe manieren van werken. Ik geloof oprecht dat we op een kruispunt staan en we een nieuwe manier van samenwerken zullen krijgen. Een nieuwe manier van denken ook. Waarbij we allemaal van elkaar kunnen profiteren en de mensen die maximaal willen profiteren uiteindelijk aan het kortste eind trekken.

Ik geloof dat de netwerk samenleving echt zal komen, hoewel ik niet durf te zeggen hoe die eruit zal zien. Ik geloof niet dat grote bedrijven allemaal zullen ophouden te bestaan, hoewel in een aantal gevallen dat wel kan gebeuren (de uitgeefwereld heb ik mijn twijfels over of groot wel kan overleven bijvoorbeeld). Ik geloof ook niet dat iedereen zelfstandig ondernemer wordt, maar wel dat strak iedereen investeert in de ‘ik BV’. Vroeger heette dat CV bouwen, maar dat gaat nu veel verder. Je bouwt aan een persoonlijk merk via social networking sites, blogs, etc. Reageren op persoonlijke titel (een typisch journalistiek en politiek onzin begrip) bestaat al niet meer, jij reageert namens jezelf en daarmee namens alles waar jij onderdeel van bent.

Ik geloof ook dat de scheiding werk / privé minder zal worden. Het grappige is dat bijna iedereen dit meteen ziet als negatief. Want dan bellen ze je ’s avonds dus ook op. Ja, misschien wel. Ik werk ook wel eens tot 2 uur in de nacht, maar ga vervolgens de volgende ochtend ook, nadat ik heb uitgeslapen, eerst even naar de sportschool en/of de sauna voordat ik weer een de slag ga. Men stelt dat ik gelukkig moet zijn dat ik dat kan, maar ik geloof dat geen enkele baas (of weinig) je dat zullen ontzeggen als je gewoon veel beter presteert dan de rest van de organisatie. Het gaat om prestatie, niet om geïnvesteerde uren.

Ik geloof ook dat mensen steeds vaker hun werk als hun hobby zullen gaan zien. Velen zien het nog steeds als noodzakelijk kwaad, maar in de nieuwe arbeidsverhoudingen is het meer en meer mogelijk om van je hobby je werk te maken. Hierdoor zal het verschil tussen werk en privé verdwijnen. Wil dat zeggen dat je dus altijd aan het werk bent? Nee. Als ik lekker op de fiets zit heb ik geen telefoon bij. En als ik die wel bij hem, maar niet bereikbaar wil zijn, heb ik nog nooit een relatie gehad die niet begripvol was als ik zei dat ik niet aan het werk was.

De wereld veranderd nu fundamenteel, mede door de toegenome communicatie middelen. De evolutie die we nu doormaken zal achteraf gezien worden als misschien de media revolutie of de communicatie revolutie, zoals in het verleden we de industriële revolutie hebben gekend of de verlichting. Er komt een mentale switch zoals we die honderden jaren geleden voor het laatst gezien hebben. Respect en reputatie worden onze belangrijkste bezittingen, waarmee de wereld veranderd zal worden.