Communiceren is zo dicht mogelijk langs elkaar op praten zei mijn vader altijd. En nergens zie ik het zoveel fout gaan als in bedrijven. Waarbij het management het ‘al zo vaak heeft uitgelegd’ of ‘al zoveel voor die persoon heeft gedaan’ terwijl de werkvloer geen idee heeft wat er speelt en het gevoel heeft genegeerd te worden.

Het mooiste voorbeeld zie we nu weer in het voetbal. Marco van Basten is werkelijk een prototype manager. Niet in staat zijn eigen fouten ook maar 2 seconden toe te geven en heilig overtuigd van het feit dat hij veel gecommuniceerd heeft.

Van Basten: “Ik vind dat wrang. We hebben juist heel veel met hem gesproken, zowel tijdens trainingen als in wedstrijdbesprekingen.

Deze zin geeft in mijn optiek aan wat het probleem is. Tijdens trainingen als in wedstrijdbesprekingen. Dus nooit zomaar. Nooit een één op één. Altijd in onderdeel van de groep. Hetzelfde gold al eerder met Van Nistelrooij die zomaar aan de kant werd geschoven waarbij niet eens een telefoontje af kon, waarop ook hij bedankte. Nee, meneer Van Basten is een prototype manager die zichzelf boven zijn mensen stelt (wat in het voetbal helemaal dom is) en denkt te communiceren, maar nooit aan een speler vraagt: hoe wil je dat ik met je communiceer? Wil je dat in groepsverband of ook één op één? Wil je ook contact houden buiten de wedstrijdweken? Het is ook niet alsof hij de tijd niet heeft, want eerlijk is eerlijk, met een paar wedstrijden in het jaar heb je alle tijd van de wereld.