Op de ambtenarij is nog steeds de wet van Parkinson van toepassing. Deze wet stelt dat een ambtelijk lichaam steeds zal uitbreiden. Waarom?
Als een ambtenaar het druk heeft (dat wil zeggen, als hij niet om 16.45 zijn koffer in kan pakken om sstipt om 17.00 te vertrekken) dan vraagt hij ondersteuning. Als hij echter maar één medewerker krijgt dan zal die medewerker een backup worden voor al zijn taken en daardoor een bedreiging worden voor hem. Daarom zal hij twee medewerkers aanstellen die ieder een deel van zijn taken gaan doen. Omdat die twee het binnen de kortste keren ook weer druk hebben (coördinatie en zo) zullen die beide ook weer twee mensen aan gaan nemen......
Deze cultuur is niet te doorbreken omdat de ambtenarij en de politiek elkaar in stand houden.
Treffend voorbeeld is nog steeds de informatiebeheer groep. Opgericht omdat het ministerie de processen wilde gaan optimaliseren. Na één jaar was de groep ambtenaren in deze club verdubbeld.
het is dan ook een illusie te veronderstellen dat de overheid ooit zal inkrimpen. En dat is maar goed ook, als al die lieden een baan moeten zoeken in het bedrijfsleven dan is de concurrentie positie van ons land zo naar de knoppen

Opmerkelijk is dat de Tweede Kamer voornamelijk bestaat uit ex-ambtenaren. Vorig jaar was dat percentage 84%. Dat zal wel niet veel veranderd zijn.
De Tweede Kamer en de ambtenaren leven in een zelfde cultuur. Effectiviteit cq efficiency zijn geen onderdeel van hun takenpakket.
Dus alle goede bedoelingen (of zijn het slechts loze kreten!) ten spijt, zal er, zolang er niet echt zakelijk met deze strategie wordt omgegaan, niets van terecht komen.
Daarbij is het aantal ambtenaren niet eens een reeel uitgangspunt, wanneer het uitbesteden en inhuren, onverminderd toeneemt. Uiteindelijk gaat het toch om de totale kosten.
Laten we het over de opbrengsten nog maar niet hebben.