Beter ten halve gekeerd?

Hoe vaak zie je het niet gebeuren? Mensen die in hun proeftijd opstappen, of die na een jaar er toch weer een punt achter zetten. Het is vaak ‘in de marge’ denken we. Zo nu en dan gaat het om een belangrijke positie en dan zijn er weblogs die er over schrijven, zoals bij de sales director van Sanoma.

Maar hoe vaak komt het niet voor dat er toch grote verschillen van inzicht zijn? In de proeftijd vertrekken is iets dat, volgens mij, niet heel veel voorkomt in ons land, aangezien ‘we een hypotheek te betalen hebben’. Maar zoals ook op Emploit al een keer geschreven is, hoe eerlijk is een werkgever en vooral ook: hoeveel van de inhoud van de nieuwe functie bespreekt men?

Is het niet eigenlijk een goede gewoonte om, wanneer het besluit gevallen is (of in ieder geval de intentie van beide partijen uitgesproken is) te kijken of men inhoudelijk wel op dezelfde lijn zit? Om te kijken naar de haalbaarheid van de projecten in de ogen van de sollicitant en te kijken naar de inhoudelijke overeenkomsten tussen de partijen?

Ik heb groot respect voor Sanoma in deze, waarbij er duidelijk inhoudelijke gesprekken zijn gevoerd over de te bewandelen weg en beide partijen hebben gezegd: dit gaat niet werken.

Wie gaat echt diepgaand in op de inhoud van de functie met zijn of haar sollicitanten? Met name ook na het sollicitatieproces zodat de kandidaat zichzelf niet meer denkt te moeten verkopen? Of zoals Seth Godin een tijdje geleden al schreef: waarom nog sollicitatie gesprekken, waarom laat je iemand niet een dag meedraaien en kijk je of het werkt? Laat iemand maar zijn talent bewijzen. Laat iemand deelnemen in een brainstorm waar hij straks mee verder moet als hij voor je werkt.

Ja, beter ten halve gekeerd, dan ten hele…

Geen gerelateerde artikelen.