Waarom kiezen?

Op het blog van P&O Actueel kwam ik in een posting de volgende vraag tegen: “ligt dat in de financiële sfeer of heeft het meer te maken met het onderbuikgevoel? Gaat men tegenwoordig voor een dertiende maand of voor waardering en een goede werksfeer?”

En ik blijf me altijd verbazen over deze vragen, want het antwoord is zo duidelijk. Laat ik een tegenvraag stellen: denkt u en uw man of vrouw altijd 100% hetzelfde overal over? En hoe zit het tussen u en uw broers en zussen? Nee? Zou dat dan ook zo zijn bij (potentiële) werknemers?

Werknemers zijn individuen. Elk met hun eigen wensen. De één zal kiezen voor meer geld als hij/zij de kans krijgt. Voor 200 euro per maand meer zijn die weg. De ander zal kiezen voor de werkinhoud, en je hebt altijd de mensen die alles willen en altijd teleurgesteld zijn.

Natuurlijk is sfeer altijd van belang, maar iedereen zoekt een andere sfeer. Er zijn mensen die op zoek zijn naar bedrijven die leven van passie en gedrevenheid. 60 uur per week werken is normaal en alleen het beste telt. Collega’s waarop je 100% kan vertrouwen en part-timers zijn alleen maar irritant met het plannen van vergaderingen. Er zijn mensen die op zoek zijn naar innovatieve bedrijven, waar alles kan, klein, snel schakelen (en vaak ook gedreven). Maar er zijn net zo goed mensen die graag gewoon van 9 tot 5 willen werken (van van 7 tot 3) zodat ze op tijd bij de kids thuis kunnen zijn. Er zijn mensen die graag bij een ‘saai en stoffig’ bedrijf werken waar ze zekerheid hebben en gewoon op tijd naar huis kunnen.

Dus natuurlijk is sfeer van belang, alleen is er geen ‘one size fits all’ sfeer in een bedrijf. Je moet keuzes maken. En daar zit het belangrijkste aspect: een keuze betekent ook dat je ergens niet voor kiest. En dat je dus bepaalde mensen niet in je organisatie wil hebben, hoe goed die mensen misschien ook zijn. Zolang je zo’n keuze maar 100% doorvoert, en dus niet iets halfslachtigs doet waar niemand zich prettig voelt.

En qua voorwaarden geldt hetzelfde. Je hebt mensen die weg gaan voor meer geld, maar geld is vaak een dissatisfier, iets waarom je vertrekt, niet iets waarom je komt. Qua voorwaarden is het nog moeilijker, want wat de één aantrekkelijk vindt, is voor de ander onzin. Daarom is het van belang om een evenwichtig pakket samen te stellen dat men zelf mag indelen. Waarom zou iemand zonder kinderen minder moeten krijgen omdat hij geen kinderopvang hoeft te betalen? Dat moet je dus in andere zaken kunnen laten uitbetalen. Waarom zou iemand die geen auto van de zaak wil er één moeten? Dat kan je ook in andere zaken laten uitbetalen.

Massa individualisering heet dat in marketing termen, a la carte belonen of cafetaria model in P&O bewoordingen. Maar één ding is zeker: stop met zoeken naar ‘wat wil de werknemer’, want de werknemer bestaat niet, enkel vele individuele mensen.

Gerelateerde artikelen:

1. ERE dag (1 & 2): waarom je er volgende keer wel en niet moet zijn Eerst en vooral mijn hartelijke dank aan Michel die ervoor...
2. Liegen mag niet, maar we doen het toch Op EmploIT recentelijk de vraag: mag je liegen in je...