Blunders van een vooraanstaande recruiter
Op zoek naar een nieuwe baan heb ik mij, minimaal anderhalf jaar geleden, ingeschreven bij Michael Page. Goed gesprek gehad, nooit meer iets van gehoord. Blijkbaar zijn de tijden veranderd en is men desperate, want vandaag vond ik in mijn inbox een vacature. Nu denk je dat Michael Page een acceptabele recruiter is, die wel enig verstand heeft van menselijke aspecten. Tot mijn grote verbazing blijkt niets minder waar.
Ik neem u even door de blunders van deze recruiter heen.
De afzender is het zeer veelzeggende “nl.sm.amf” met als mail adres: nl.sm.amf@michaelpage.nl. Erg persoonlijk. Maar het persoonlijke gehalte wordt verhoogd door de aanhef: “Hallo,”
Geen naam, geen personalisering, geen formaliteiten, gewoon “Hallo,”. Het professionalisme straalt er van af.
Dit wordt gevolgd door: Ik wil je graag wijzen op onderstaande vacature. met een link naar de vacature. Dit wordt gevolgd door een korte uitleg van de opdrachtgever en heel sumier de functie. Nu kan ik me vergissen (niet dus), maar in mijn gesprek heb ik nadrukkelijk destijds aangegeven dat ik een marketeer was, geen sales man. Dat ik weliswaar in de sales zat (op dat moment), maar mijn hart en ook vooral mijn talent in de marketing zat. Je begrijpt: het is een sales functie.
Het is wel ondertekend met een naam, welke ik nog maar even niet zal noemen. Ook interessant is de ps
Ps. Mocht je zelf niet geïnteresseerd zijn, maar ken je wel goede mensen? Verwijzingen die een succesvolle bemiddeling tot gevolg hebben, beloon ik met een fles Champagne van Moët&Chandon!!
Men is duidelijk extreem desperaat. Verder interessant is het feit dat de consultant is gevestigd in Amersfoort, terwijl ik me destijds heb ingeschreven in…. Eindhoven. Met als regio: zuid Nederland. Dat ik inmiddels in Utrecht woon en werk is hen onbekend, want zoals ik al zei: ik heb al anderhalf jaar geen contact meer gehad. In de vacature zelf staat uiteraard geen standplaats, want regio is blijkbaar niet van belang volgens Michael Page (helaas volgens bijna elke werkzoekende in Nederland wel).
Aangezien ik dus minimaal anderhalf jaar niets van deze club gehoord, vraag ik me af waar men de toestemming vandaan haalt mij te mailen. Want permissie verdwijnt, ook om mensen te benaderen. Seth Godin, de ‘uitvinder’ van Permissie marketing en auteur van het boek permissie marketing, stelt dat heel duidelijk. Vrij vertaald: je hebt permissie zolang de persoon die je dit gegeven heeft vindt dat je deze hebt. En als hij het niet meer weet, heb je deze dus ook niet meer, ongeacht wat de wet zegt.
De lessen die we hieruit kunnen leren? Laat geen recruitment consultants bij een database met CV’s als je geen hele strikte policy’s hebt over het gebruik ervan. In die policy’s moet je vastleggen dat je geen mensen benadert die je al tijden niet meer benaderd hebt. Dus houd contact, ook al levert het je niet meteen iets op. Zorg ook dat je gegevens up to date zijn en laat vooral niet zomaar iedereen mail sturen naar iedereen. Als iemand marketing wil, zorg je dat hij marketing functies krijgt aangeboden. Geen sales functies. Als iemand in een bepaalde regio iets zoekt, bied je ze dus niets aan buiten die regio tenzij je eerst vraagt of er verhuisbereidheid is. En zorg altijd voor een nette, persoonlijke mail. Al is het bulk, personalisering kan altijd een beetje (je hebt mijn naam, voeg die toe in in de mail).
Ik krijg spontaan het idee voor een nieuwe masterclass. Geen ‘nieuwe stijl’, maar ‘basistraining webgebruik voor recruiters’. Helaas zullen weinigen hiervoor willen betalen, aangezien ze allemaal denken het wel te weten.
Gerelateerde artikelen:
- Recruiter for you Zaterdag in de Telegraaf stond een stukje over Recruiter for...
Je hebt een mooi onderwerp te pakken. De strijd om de CV’s is losgebarsten. En het aardige is dat de manier bureaus omgaan met kandidaten en hun opdrachtgevers niet langer verborgen blijft.
Zowel kandidaten (zoals jij) als opdrachtgevers zijn graag bereid hun ervaringen te delen in weblogs.
Via internet is een reputatie – ook van een gerenommeerd bureau – snel afgebroken.
Zie ook het weblog van Personeelsnet:
http://personeelsnet.blogspot.com/2006/10/de-praktijken-van-cv-ronselaars.html
@Bas: Ik ben het deels met je eens, deels niet. Iemand benaderen voor sales terwijl hij heeft aangegeven dat niet te willen, is niet OK. Ook de onpersoonlijke aanhef is slordig.
Maar wat is er mis iemand na anderhalf jaar te benaderen? Dat doen wij ook, geef ik eerlijk toe. Maar dan wel gepersonaliseerd en meestal verwijzend naar hoe we aan zijn/haar gegevens zijn gekomen. Wij bewaren gegevens van sollicitanten en mensen die zich inschrijven. Als we mensen afwijzen, schrijven we dat we hun gegevens bewaren, tenzij men aangeeft dat niet te willen. Mensen die daarvoor opteren, schijven we ook meteen uit.
Het is ook de verantwoordelijkheid van een kandidaat zijn gegevens up to date te houden bij een job board of bureau, als hij alleen op zijn laatste status wil worden aangesproken. We kunnen veel, maar we zijn niet helderziend.
@Bas: Ik ben een fervent aanhanger van Seth Godin, en zijn permission marketing theorie (ken je het boek, is een aanrader, hoewel hij wel te ver gaat). Maar de basis is dat iemand je ergens toestemming voor geeft. Alles draait om de toestemming van de persoon. Opt-in for everything zeg maar.
Permissie is echter vluchtig en vooral: permissie is ‘in the eye of the beholder’. Daarnaast: permission fades. Je zegt dat ook jullie niet helderziend kunnen zijn, dat vraag ik ook niet. Ik vraag wel om het onderhouden van een relatie. Wat is er zo moeilijk om je kandidaten, (dan doel ik op mensen met wie je echt gesproken hebt en iets voor gedaan hebt) ééns in de drie tot zes maanden te vragen: goh, hoe is het er mee? Zoek je nog? Is je CV nog up-to-date?
In mijn optiek ligt de toegevoegde waarde van een recruiter in het kennen van zijn bestand. Na anderhalf jaar kan je niet zeggen dat je een kandiaat nog kent en ben je, bij mij in ieder geval, de toestemming om mij te mailen kwijt. Het is een kleine moeite om (geautomatiseerd) contact te houden met je bestand. Je zal ook van lang niet iedereen een reactie ontvangen, dat hoeft ook niet. Een teken van leven geven doet je de permissie behouden.
Na een half jaar benaderen is niets mis mee. Ik krijg ook mails van bureau’s waar ik ingeschreven sta. Maar dan wel met de eerlijke vraag dat ze al een tijd geen contact hebben gehad, of je nog op zoek bent naar werk en of je CV inmiddels veranderd is. DAAR ga ik wel op in; die hebben mijn permissie wel. Maar inderdaad niet de bureau’s die denken: hee, ooit hebben we met je gesproken, dus we mogen je nog steeds alle vacatures mailen die niet eens aansluiten op je CV..
Vorig jaar rond deze tijd kreeg ik een telefoontje van een recruiter die mij een baan aanbood als Teamleidster van een afdeling Debiteurenbeheer. Naast het feit dat ik daar geen interesse in had gezien ik mijn huidige functie harstikke leuk vind, was ik op dat moment ook nog eens 32 weken zwanger. Dit alles werd natuurlijk genoteerd….. om toch wel 2 dagen na mijn bevalling weer te bellen of ik inmiddels alweer aan het werk zou gaan en zin had in een nieuwe uitdaging…. Het leven is leuk! :O)
Erg grappig. Op de vraag: waar haalt u mijn gegevens vandaan kreeg ik vandaag het antwoord: op basis van een gesprek met persoon X in 2004.
Aangezien de Wet Bescherming Persoonsgegevens het verbied deze langer dan een jaar in database te houden, tenzij dwingende redenen, heb ik terug gemaild: goh, lappen jullie gewoon deze wet aan je laars? Of heb je ze toch elders vandaan?
Dat is tenminste als je inschrijven bij een recruiter ziet als solliciteren. Als je me als uitzendkracht zou zien mag het tot twee jaar na inschrijving, maar daar zitten we hier ook al overheen volgens mij.
Dus Bas (Westland) ook voor jou: het is niet enkel het benaderen na één of anderhalf jaar dat niet echt goed overkomt (zoals Michel en ik al aangaven), het mag bij wet niet eens!
@Bas (van de Haterd): Tsja, je kunt mensen aanspreken met de wet in de hand, maar je kunt ook proberen je als bureau naar de geest ervan te gedragen. Als wij mensen benaderen voor een vacature, proberen we dat uitermate relevant te laten zijn. Het grappige is dat mensen dan zelden boos worden, maar eerder gevleid zijn. Als ze op dat moment niet in de markt zijn, maken we daar melding van en zetten we hun dossier op ‘niet beschikbaar’ of verwijderen we alles als men dat wil. Ook als we de gegevens in zo’n geval nog hebben, zullen we ze dan niet meer benaderen. Nogmaals, we hebben mensen gevraagd het ons te melden als ze niet willen dat we hun gegevens bewaren. En ook even praktisch gedacht, mensen wisselen gemiddeld om de drie tot vijf jaar van baan. Je kunt ze als bureau doodeenvoudig niet van dienst zijn als je de wet zo strikt zou interpreteren als jij wilt. Ik denk dat het veel zinvoller is om bureaus aan te spreken die gegevens van kandidaten ongevraagd door sturen aan derden. Het grappige is dat die bureaus wel altijd met actuele CV’s werken, omdat ze snel geld willen verdienen. Zie de eerdere discussie op EmploIT (Kan het erger?).
@Bas (Westland): tja, ik snap het punt wel, en ik ben het met je eens dat de wet misschien soms strikt is. Maar wat Michel en ik je al eerder aangaven, je kan ook ‘contact’ houden. Gewoon elk half jaar een standaard mail met en update vragen, ben je nog (of weer) in de markt, mogen we je CV nog behouden, etc.
Het kan veel erger (en ik volg de discussie), maar ik mis bij veel recruiters… noem het basis principes in account management of marketing. Een klant (opdrachtgever) laat je toch ook niet een jaar liggen om er eens achteraan te gaan? Daar houd je toch ook (neem ik aan) contact mee ook al heeft hij op dat moment geen opdracht? Gewoon even checken of er al iets is? Waarom dan ook niet men kandidaten?
En ik zeg ook niet dat het een doodszonde is, maar het is zo eenvoudig om net dat stapje verder te gaan. Net die kandidaat zich nog iets gewaardeerder te laten voelen. En je loopt het risico niet, zoals Michael Page nu, om op een weblog afgezeken te worden doordat je zomaar een functie gaat mailen, twee jaar na het eerste gesprek, die niet aansluit bij het profiel, omdat je nooit contact hebt gehouden en uitgaat van zwaar achterhaalde informatie. Je zei zelf: we zijn niet helderziend. Maar dat hoef je nit te zijn als je contact houd :)
Dag Bas,
Ik heb net je post gelezen en ik hou er eerlijk gezegd een gemengd gevoel aan over. Enerzijds is de mail die jij gekregen hebt eenheidsworst en dus niet de goede manier om contact te leggen of te onderhouden met mensen, anderzijds denk ik dat er verzachtende omstandigheden zijn, nl
-ik ken Michael Page’s database niet maar ik schat dat ze toch algauw enkele tienduizenden cv’s in hun bestand hebben zitten.(bij Ulysses hebben we er 20.000)Uit persoonlijke ervaring weet ik dat het dan erg moeilijk wordt om je databank nog ‘persoonlijk’ te benaderen, enerzijds omdat je met verschillende consultants werkt die niet allemaal de kandidaat nog persoonlijk kennen, anderzijds omdat elke database fouten en onzorgvuldigheden bevat -oa omdat kandidaten zelf een slordige cv opsturen trouwens!
-ten tweede ben ik het niet met je eens wanneer je zegt “Vrij vertaald: je hebt permissie zolang de persoon die je dit gegeven heeft vindt dat je deze hebt. En als hij het niet meer weet, heb je deze dus ook niet meer, ongeacht wat de wet zegt.” Nou ja! Dan kom je dus helemaal nergens meer in zakendoen want iedereen kan ineens aan geheugenverlies lijden! (overigens ter informatie: in België geldt die wet over Bescherming Persoonsgegevens dus niet dat je een naam maar een jaar mag bijhouden)
Waar het volgens mij vooral aan ontbreekt in dit vak -en dit geldt zowel voor recruiters als kandidaten- is vertrouwen. Als recruiter sluit je een moreel contract met je kandidaat dat je als een goede huisvader zult omspringen met zijn gegevens en dat je je best zult doen om hem of haar verder te helpen in zijn carrière. Als tegenprestatie belooft de kandidaat volledige en juiste informatie door te geven en de tijd van de recruiter niet te verprutsen door hem te gebruiken om een hoger salaris te negociëren bij zijn huidige werkgever. Helaas schort het aan die kant ook nogal eens, en als recruiter heb je daar weinig of geen verweer tegen. Tenzij wij ook blogs moeten beginnen schrijven met naam en toenaam van dat soort kandidaten? Sorry maar tot een kandidaat bij een van jouw klanten tekent ben jij als recruiter gratis voor hem aan het werken. Ik denk dat dat al een mooi teken van vertrouwen is. Wat stelt een kandidaat daar tegenover? O ja, hij heeft een cv gestuurd maar dat kan hij ten allen tijde ‘vergeten’. Michael Page (of welke andere recruiter ook) heeft duizenden kandidaten die op hem rekenen; een kandidaat werkt misschien met drie bureaus. Ik denk dat de foutenmarge voor een recruiter dus iets toleranter mag beoordeeld worden.
Hoi An,
Ik weet alles wat betreft database vervuiling, en Michael Page als één van de aller grootste in Nederland zal zeker een grote, maar ook vervuilde database hebben. Daarom stel ik ook: houd contact. Dan heb je dit probleem niet.
Permissie is inderdaad heel vervelend en heel lastig. Maar daar draaid het dus om: het gaat er niet om dat jij business kan doen, het gaat er om dat ik je vertrouw. Jij hebt permissie om mij te benaderen zolang ik dat vind. Als jij mij goed behandeld, contact houd (al is het geautomatiseerd), is er niets aan de hand. Als jij omdat de markt tegenzit twee jaar niets van je laat horen en dan ineens mij weer nodig hebt, kan je wat mij betreft in de blub zakken.
Ik zal het anders omschrijven. Zojuist, en dan bedoel ik ook echt net, belt Oxfam Novib mij op. Ik ben daar donateur en ze willen natuurlijk meer geld. Vind ik niet erg, want ik krijg gemiddeld een keer of 5/6 per jaar bericht van ze, ze houden contact en geven me informatie. Wat is de moeite van een recruiter om zoiets te doen? Gewoon contact houden met de kandidaten?
Vandaag een reactie van Michael Page op enkele van mijn vragen. Erg leuk om te zien dat mijn e-mail in zijn geheel niet gelezen is, of in ieder geval mijn punten volledig genegeerd.
Er wordt verslag gedaan van de procedures van Michael Page. Waarom ik in de database zit en dat ik had moeten doorgeven als er dingen veranderd zijn.
Het feit dat er een gespreksverslag is gemaakt, maar dit blijkbaar niet klopt wordt aan voorbij gegaan, net als het gebrek aan personalisatie of het feit dat ze de wet breken.
Communiceren is zo dicht mogelijk langs elkaar op praten zijn mijn vader altijd. Ik heb ze deze punten weer terug gemaild, ik ben benieuwd.