Disciminatie!
Jo Ritzen, voorzitter van de Raad van Bestuur van de Universiteit van Maastricht, verteld openhartig in Intermediair over hoe men meer vrouwen in hoogleraar posities poogt te krijgen. Kort samengevat: er worden minder eisen gesteld en men krijgt een bonus. Je reinste disciminatie!
Talentvolle vrouwen krijgen meer ruimte om zich volledig op het onderzoek te storten en internationaal flink te publiceren. Ze geven geen onderwijs en hebben geen andere – onderzoek afleidende – taken. Vrouwen stoppen namelijk gemiddeld minder tijd in onderzoek omdat ze parttime werken en/of een zorgtaak hebben. Daarnaast krijgen faculteiten een ton bonus als ze een vrouw benoemen. Zonder dit beleid is het niet mogelijk om meer vrouwen als hoogleraar te benoemen.
Maar… meneer Ritzen… Als ik als man parttime wil werken omdat ik bij mijn kinderen wil zijn, heb ik dan ook die speciale regeling? Nee, natuurlijk niet. En hoe voorkom je dat faculteiten kwalitatief mindere mensen benoemen juist omdat ze zoveel geld krijgen? Willen we niet juist de kwaliteit van het onderwijs omhoog? Waarom specifiek vrouwen?
Tja, helaas moet in Nederland elk goed bedoelde minderheidsbeleid door stoten naar het krankzinnige. Gelijke kansen voor iedereen, maar dan ook voor iedereen. Wanneer leren we in Nederland nu eens dat dit ook op andere manieren kan? Dat dit soort vormen van positieve disciminatie net zo goed discriminatie is en alleen maar afbreuk doet aan de kwaliteit. Want stel dat ik straks kinderen heb die naar de universiteit gaan, en die hebben een aantal vrouwelijke hoogleraren voor hun neus. Dan vragen ze zich af: is dit nu de beste in het vakgebied, of zou ze hier zitten omdat we zonodig een vrouw erbij moesten hebben om politiek correct te zijn?
Gerelateerde artikelen:
- Gelijkheid in beloning Zoals in de vorige post beschreven wil het FNV meer...
Vrouwen en arbeid blijft een fantastische discussie. In een eerder onderwerp werd gesproken over zwangerschap en vrouwen, hierbij is besloten dat vrouwen niet automatisch recht hebben op hetzelfde salaris als mannelijke collega’s gezien ze een kortere werkervaring hebben door de afwezigheid tijdens het zwangerschapsverlof. Ook dit is natuurlijk een vorm van discriminatie. Helaas hebben vrouwen het niet voor het kiezen of ze wel of niet het kind dragen, die ervaring krijgt men er gewoon bij als de keuze is gemaakt om als stel zijnde een kindje te krijgen. negatieve discriminatie)
Ook onder “normale” omstandigheden is het aangetoond dat vrouwen over het algemeen minder verdienen dan mannelijke collega’s met dezelfde functie terwijl ze toch dezelfde zaken afhandelen. Ook hier is weer sprake van negatieve discriminatie.
Dus als tegenhanger mag een stukje positieve discriminatie best. Maar ben het wel eens met het feit of je je dan moet afvragen of de beste hoogleraar uiteindelijk voor de klas staat. Dat zal de ervaring op dat moment moeten leren.
Het stuk van het zwangerschapverlof moet ik toch 100% eens zijn met het hof. Als je 5 jaar gewerkt hebt of 5 jaar waarvan je er één niet gewerkt hebt, is dat gewoon een verschil van een jaar. Zwangerschapsverlof aanmerken als werkervaring lijkt me (tenzij je verloskundige of zo bent) niet echt relevante ervaring.
Het loonverschil zou er niet mogen zijn. In gelijke omstandigheden moet je gelijk betaald krijgen. Nu zijn omstandigheden nooit gelijk tussen de sexen. Neem het principe van zwangerschapsverlof. Ondanks alles nog steeds een behoorlijke kostenpost, met name voor het MKB. Uitwerken, inwerken, tijdelijke vervanging, het kost gewoon geld, dat komt linksom of rechtsom ergens vandaan.
Daarnaast is het nooit aangetoon in hoeverre mannen en vrouwen dezelfde productie leveren. Ik weet dat in het leger de lat voor vrouwen lange tijd lager lag (qua fysieke normen) omdat ze het anders niet aan konden. Ook daar moet je natuurlijk je vragen bij stellen.
Wat mij betreft is positieve disciminatie net zo slecht als negatieve. En ja, die ongelijkheid in beloning kan ik nog steeds niet plaatsen.
Wat mij overigens de laatste tijd ook heel erg opvalt is dat vrouwen het zichzelf heel erg moeilijk maken.
Zoals een oud collega van me ooit zei: doe mij maar een team met enkel mannen, die hebben tenminste respect voor me als projectleider. Veel makkelijker dan een vrouw aansturen, want die hebben meteen zoiets van (haar woorden): ‘goh, en ben je nu beter dan mij of zo, omdat je een opleiding hebt, of meer ervaring’ terwijl ze van een man zonder tegenspraak dingen aannemen.
Dat neemt overigens niet weg dat ze geen gelijke kansen dienen te krijgen. Maar dan ook gelijk, en niet meer.